Berber

Zuurbes of berberis vulgaris is een struikje met vervaarlijke stekels. Als prikkelstruik kom je hem vaak tegen in gemeenteperkjes. De donkerrode vorm wordt ook vaag als heg gesnoeid. Wij hebben een vrijuit groeiend exemplaar in de tuin. Ongeveer een meter hoog en nog iets breder. En nu staat ie in bloei. Als je niet oplet valt het misschien niet op, licht geel groene bloempjes. Heb je de struik vlak bij een pad staan, dan merk je het wel. Vooral als de zon schijnt. Dan wijst het gezoem van de insecten je op de bloeiende bloempjes. Juweeltjes in zacht geel. Berberis heeft ook een fraaie herfstkleur en grappige rode (en ja zure) besjes.

Klein maar fijn, de zuurbes-bloempjes.

Leuk weetje van een Engelse website, zou best wel eens waar kunnen zijn: Linnaeus gaf de zuurbes als soortnaam berberis naar het Noord-Afrikaansenomadenvolk de berbers. Linnaeus dacht dat de plant uit Afrika kwam.
Of toch deze uitleg: De monnik Constantinus Africanus gebruikte al in de 11e eeuw de naam Berberis in zijn boek over planten. In dit geval zou de naam afkomstig zijn van ‘barbarian’; de Romeinen noemden de Germanen ook wel Barbarians.

Nispero

Naar aanleiding van een recent blogje over Portugese bomen kreeg ik de reactie van Vera uit Groningen. Over een van de bomen in dat blogje, de japanse mispel. Vera heeft een huis in Spanje en in haar tuin daar staat ook zo’n boom, in het Spaans de nispero. Aardig vruchtje, maar erg gevoelig voor beschadiging en transport. Je zult hem hier in Nederland dus niet snel vinden in de schappen van de winkels. Vera was net weer in Spanje geweest en had een bakje nispero’s meegebracht. Ik kon er een paar komen halen, en dat heb ik vanmiddag gedaan. Met instructie hoe het makkelijkst te eten. Tja en hoe omschrijf je de smaak van een onbekende vrucht. Beetje kiwi, appel, niet zo’n zoete abrikoos. Of beetje mangoachtig, volgens Eddy. Nou zoiets. Dus.

Elke vrucht heeft drie grote bruine pitten. Makkelijk te zaaien, en levert een aardige plant, volgens Vera. Ga ik proberen…

 

Pasen en Pinksteren op een dag

PInksterblommen – Cardamine pratensis

Pasen en Pinksteren vallen -per definitie- niet op 1 dag.
Of toch wel? De pinksterbloemen bloeiden dit jaar met (de late) Pasen.
Deze pinksterbloemen staan bij ons in de tuin.

Wist je trouwens dat de Engelse naam van de pinksterbloem Cuckoo-flower is? Onze koekoeksbloem heet weer anders, namelijk Red Campion (dagkoekoeksbloem) of ragged robin (echte koekoeksbloem). Wat is in een naam? What’s in a name?

 

Vorstgevaar voorbij?

Nog in de knop

Afgelopen week heeft het nog echt hard gevroren. Op het nieuws waren fruittelers te zien die uitgebreid hun bloeiende fruitbomen sproeiden, of manmoedig probeerden een beetje warm te houden. Soms is dat gelukt, soms ook niet. Onze pruimenbomen waren min of meer uitgebloeid, dus hopelijk voorbij de risicoperiode. De appelbomen stonden net vol in knop, foto 1 is van donderdag 20 april, maar de knoppen waren nog wel dicht. Misschien geeft dat net voldoende bescherming. De 2e foto is van zaterdag  22 april, de bloesems gaan open (en de vorst is even weg). We zullen het zien, aan de appeloogst later dit jaar.

Na de vorst

Het echte krentenboompje

Een paar weken terug liet ik een mooie bloesemfoto zien, waarbij ik aangaf dat dat een krentenboompje was.
Mis!
Was een prunus, blijkt nu. Hieronder zie je een foto van een de bloemen van het echte krentenboompje. Veel witter, en ook wat langere, iets meer flodderige bloemblaadjes.

Als je in april met de trein door het Drentse landschap rijdt is zie je overal de witte wolken van bloeiende krentenboompjes langs de bosranden.  Vooral in Drente en Overijssel staan ze in de natuur, verwilderd van in de 17e en 18e eeuw ingevoerde exemplaren. In steden staan ze in parken, plantsoenen en tuinen. DE rest van het jaar vallen de krentenboompjes niet zo op, totdat ze in de herfst weer mooi oranje geel kleuren.

Weetjes

  • De Amelanchier lamarckii was inheems in Noord-Amerika. Ik las ergens dat de krentenboom daar niet meer voorkomt. Huh? Hoezo niet? Dat stond er niet bij.
  • Favoriete grond:  licht vochtige zand- en zure grond.
  • Maximaal 10 meter hoog, meestal kleiner, een brede struik. Eigenlijk is krentenstruik een betere naam.
  • Vogels zijn dol opd e vruchtjes, in de nazomer.
  • Snoeien: af en toe, na de bloei worden gesnoeid om meer licht in de struik te brengen.

Ronduit spectaculair

Van een boom als een roze wolk….
…. naar een subtiel gespikkeld tapijt: bloemblad op gras.

Dit fraaie exemplaar staat in Zuidlaren.
Magnolia’s bloeien kort, maar wonderschoon. Het geslacht Magnolia bestaat uit groenblijvende of bladverliezende bomen en struiken met grote, meestal opvallende bloemen.

Twee weetjes die tot 5 minuten geleden voor mij nog onbekend waren.
1. Magnolia’s hebben takjes (twijgen) die bij kneuzing aromatisch zijn, vaak met een anijsachtige geur. –> dat ga ik natuurlijk uitproberen als ik morgen weer een magnolia tegenkom!
2. De magnolia is door de Franse botanicus Plumier in 1703 genoemd naar Pierre Magnol (1638-1715) uit Mont Pellier.  In 1730 en 1732 werd magnolia als geslachtsnaam overgenomen door verschillende auteurs van plantenboeken en in 1735 nam ook Linnaeus de naam over.

 

Witte iris

In de bermen in de Algarve staan ze nu in grote aantallen te bloeien.
Witte irissen.
Dat zie je bij ons in Nederland niet. Op sommige plekken een groepje volop in bloei. Op andere plekken alleen bosjes van het prei- achtige loof.
Mooi hoor, om zo’n bloem in de vrije natuur te zien. Een wilde plant?

Iris albigans

Deze witte iris komt op veel plekken in het Middellandse zee gebied voor. Toch is het waarschijnlijk geen echte wilde plant (zoals onze eigen gele lis), maar vanuit het middenoosten door de mens geintroduceerd. In het middenoosten kun je ze veel vinden op en in de buurt van begraafplaatsen. De planten die je in Portugal langs de wegkanten ziet staan zijn waarschijnlijk ontsnapt uit tuinen.
Heb je even tijd en wil je wat meer over irissen in het algemeen weten. Kijk dan bijvoorbeeld hier voor een iris-overzicht of een stukje iris-geschiedenis.

Zzzzlakken

Verzoek van Margriet uit Odijk.
Of ik met Pasen, als we in de buurt komen, een potje met vijverslakken mee wilde nemen. Wij hebben er heel veel in de vijver en Margriet&Arjen veel minder.
Tuurlijk.
En dan krijgt Arjen ook meteen een leuk verjaardagskadootje. Gefeliciteerd Arjen!

Vertrek uit station Groningen, slakken voor het raam.
Poelslakken en posthoornslakken.

Portugese Bomen

Even terug in de tijd.
Een klein stukje.
Zuid Portugal.
Anderhalve week geleden.

Fietsen.
Kijken.
Bomen.

De Brugmansia is hier een grote struik/ kleine boom.
Deze kenden we niet, boom met fors blad, oranje vruchten.
… het is een loquat (Japanse mispel). In het Portugees heet is nespera. Beetje abrikoosachtig.