De scheve toren van Pisa

In Pisa wordt al eeuwen nauwlettend in de gaten gehouden of de scheve toren van Pisa nog steeds even scheef staat, of langzaam verder schuin zakt met risico van instorten of omvallen.

Zo’n gevoel heb ik nu ook in onze tuin. De vuurdoorn naast de voordeur is ooit door schilders een beetje naar voren getrokken om daar achter te kunnen schilderen. In de jaren daarna groeiden er nieuwe takken aan de achterkant, de lege ruimte tussen vuurdoorn en muur werd langzaam weer opgevuld.

Maar sinds de mannen van Verkley, die bezig zijn met nieuwe gasleidingen en stroomkabels in onze straat, zijn langs geweest staat ie een stuk schever. De aansluiting naar het huis werd ook vervangen en er lag een paar maanden terug een greppel van 50-60 cm en een meter diep vlak voor de vuurdoorn langs. In de tijd dat het -net als nu- erg nat was, de grond verzadigd met water. Mijn stellige overtuiging is dat de vuurdoorn daardoor zo scheef is gaan hangen. Maar of de struik nu steeds verder zakt? Moeilijk te zeggen.

9 december 2017
20 januari 2018: minder bessen dat wel, maar schever ?

Wel noodzakelijk om niet te lang te wachten om de struik stevig aan de muur te verankeren. Als er een keer een flinke lading sneeuw valt, kan ie zomaar om gaan. Dat heb je in Pisa nu niet zo gauw.

Vanuit zijraam

Deze foto heb ik genomen vanuit het zijraam, direct naast het buro op mijn thuiswerkplek. Wat zie je als je naar de foto kijkt?

Je kunt kijken naar de verschillende planten. Santolina linksonder, lavendel rechtsonder, de gel halmen van het prachtriet links of de bonte liguster midden boven..

IK zie ook een tuinklus, die ik vorig jaar vergeten ben: het afknippen van de uitgebloeide lavendelbloemen….

Krijgertje in de herkansing

Al een aantal jaren heb ik zaden besteld van de polygonum orientale. Gekocht vanwege de enthousiaste omschrijving van Diana, zie onder.
1 x kwamen de zaden op, ongeveer 10 zaailingen die -op 1 na- opgegeten werden door de slakken. De overgebleven zaailing werd een leuke plant die lang bloeide in de voortuin, ruim 1 meter hoog. Andere jaren niet gelukt, mogelijk verkeerde tijdstip (te laat) gezaaid, of toch weer die slakken…
Dus dit jaar nog een keer besteld en er bij verteld dat ik al jaren pogingen deed. Een stukje uit de mail van Diana vind je hieronder.

Over je bestelling:
Wat jammer dat de Polygonum het weer niet heeft gedaan! Ik kan je verzekeren dat de zaden vers en rijp en kiemkrachtig zijn hoor, ik heb haar afgelopen winter zelf weer eens gezaaid omdat ik haar ook in de achtertuin wilde planten, de zaden kiemden prima. Je krijgt de zaden gratis, in de hoop dat ze nu wel gaan doen 🙂 .
Zaai de zaden vooral rond kerst/Nieuwjaar, vind ik zelf altijd een mooie tijd, en gewoon buiten in potjes of in de volle grond, en niet meer naar kijken tot eind maart. Op mijn website kun je zien hoe de gekiemde zaailingen eruit zien.

Nu doe ik aan risicospreiding. Vandaag 2 januari: deel  in potjes buiten gezaaid, 4 zaden per pot, twee potjes ingegraven in een kweekbed, een derde potje dicht bij huis neergezet, enigszins buiten de looproute van slakken. enigszins buiten slakkenbereik. Deel in volle grond gezaaid: paar zaden vlak bij vijver in zonnige deel, met labeltje erbij!

Niets meer aandoen tot maart, aldus Diana. Ik ben benieuwd.

De beestjes waren dol op de bloemen, deze is van september 2009

Modderpoten

Zo zag ons terras eruit nadat Ties en Mark drie dagen hadden rondgebanjerd in de tuin. En binnen -in de keuken- ook allemaal mini modderpoten: poezenvoetafdrukjes.

Zaterdagochtend eerst maar eens de dikste modder van het pad gespoten met de tuinslang. Ziet er nu iets beter uit dan op de foto, maar nog wel een flinke schrobbeurt nodig. Voor een rustige winterdag.

Binnen zijn de poezenpootafdrukken in de dweil verdwenen, en ruikt het naar citroen.

Tuinpad herleggen: zaterdag

Afgelopen maandag was de eerste werkdag aan ons tuinpad. De eerste ochtend was ik erbij en heb zelf ook nog wat in de tuin rondgelopen in het licht. Maandag avond was het donker, toen ik thuis kwam van het werk, en dinsdagochtend ook. Bijna de kortste dag, en ook de meest grijze december sinds 30 jaar. Dus geen foto’s. Dinsdag middag was ik vroeg genoeg thuis om een stukje voortgang te zien: veel steentjes lagen erin. Ik was wat ongelukkig met de hobbeligheid. Tussen de rij stoepstenen en de rijen klinkertjes zaten behoorlijke hoogteverschillen tot wel een centimeter, struikelgevaar!

Mmaar dat kwam goed, de trilplaat ging er nog overheen. Wel duurde het tot zaterdag totdat er voldoende licht was dat ik het pad in vol ornaat kon zien. Nou ja, nog niet helemaal, ligt nog zand op. Dat moet eigenlijk tussen de kiertjes in geveegd worden. Probeer dat maar eens, vochtig zand in kiertjes vegen. Niet dus.

Dinsdag middag
Zaterdagochtend
Zaterdagochtend, vanachter uit de tuin naar het huis toe. Een waarlijk riant pad!

Tuinpad herleggen: maandag

Afgelopen week kwamen Ties en Mark het tuinpad verbreden en herleggen. Met hergebruik van de oude klinkers, aangevuld met stoeptegels van Gerd en een paar 50×50 tegels van Reint. Maandag ochtend kwamen ze, het was nog bijna donker en twee graden. Fris, maar droog. Geen regen, af en toe een spettertje motregen, wel erg grijs. De grond was nog wel doorweekt, dus een waar modderballet.

Het pad is nu iets hoger gelegd op een bedje van zand, tussen twee opsluitbanden. In de loop der jaren was het pad gezakt (of de borders hoger geworden, door alle compost e.d.).

Maandagochtend half 9: in het schemerdonker haalt Ties de steentjes eruit
Mark is gearriveerd; bespreken tot hoever het pad verbreed gaat worden.
Touwtje spannen
Eerste opsluitband voor de hoogte en breedte plaatsen en dan…
…. is het tijd voor koffie
Eind dag 1, vlak en recht (en modderig)
Met stapeltjes klinkers
En torentjes stoeptegels

Nog niet rijp

Vruchten van de volwassen vorm van de klimop. Bessen half december nog groen, over een paar weken zwart en prima merelvoer.

De meeste bessen zijn al rijp in de tuin.
Oranje, rood, roze, wit, zwart.
De lekkerste bessen zijn al op.
Taxus, ilex crenata.
Of er wordt nog aan geknabbeld.
Bontbladige hulst, gewone hulst, vuurdoorn.
Sommige bessen zijn nog niet rijp.
Klimop. Belofte voor later.

Veld vol

Een maand of twee geleden heb ik een stukje border vrijgemaakt in de voortuin om plaats te maken voor een paar nieuwe aankopen. Vooral kweekgras verwijderen (met vervelende ondergrondse wortels) en trilgras (bevertjes). Die zijn makkelijk te verwijderen.

In het lege stukje border stonden toen onder andere een helenium en een aster. Er omheen was er (tijdelijk) kale grond te zien. Nu niet meer!

Een groene wei. Want hoewel trilgras ‘wortel-technisch’ gezien, makkelijk te verwijderen is, hebben de zaadjes zich wel verspreid in de grond. Ze zijn ontkiemt en vormen nu al aardige planten. De meeste zullen pas volgend jaar bloeien, maar overleven de winter als het niet al te lang al te koud is. Voordat ze volgend jaar gaan bloeien ga ik ze verwijderen. Nu maar even laten staan, dan slaat de grond ook niet zo dicht als het regent.