Veldje

In mei vorig jaar een een paar rudbeckia goldsturm gekocht. Die hadden prettig gebloeid. Dit voorjaar bij het uitlopen, zag ik dat ze aardige uitlopers vormden, maar ook dat de slakken in de buurt eraan begonnen te knabbelen. De planten opgenomen en alle rozetten apart in potjes gezet en eerst in potjes wat groter laten worden. Aantal weer terug gezet op dezelfde plek. Maar ik had er nog een heel stel over. Ik had verwacht dat die bij de ‘verkoop’ tijdens het open tuinen weekend wel verkocht zouden worden. Nee hoor, zagen er misschien nog te groen uit, nog geen knop toen. Alle resterende planten in 3 groepen in de tuin gezet. Oh, oh, wat mooi. Vooral de groep waar we direct zicht op hebben vanaf het terras. Maar ook de groep vlak bij de brievenbus in de voortuin. Die moet ik nog wel even water geven, want die heb ik pas vrij laat geplant, in de hete periode en de middag zon staat er de hele tijd op.

Zonnetjes in de tuin
Volgend jaar mag het veldje rudbeckia’s nog groter worden … Nog een grasje ernaast.

Blikken over de tuin

Vanaf het tuinbankje: links van de kaardebol een van de pollen calamagrostis. Op de achtergrond rechts een enorme pol miscantus sinensis ‘Kleine Silberspinne’, bloeit wat later.

Onze tuin is vol en sommige planten zijn dit jaar uitzonderlijk hoog. De fazantenbes is echt van den gekke, 2,5 meter hoog! En een pol calamagrostis ‘overdam’, een siergras met redelijk rechtopgaande aren en sierlijk lichtgroen blad met een delicaat wit streepje, is ruim anderhalve meter hoog. Meestal komen de halmen tot 1 meter.

Als je vanachter de vijver terug kijkt richting het huis zie je dit. Wilgenroosjes, ja gewoon de wilde, en precies onder het puntdakje van de fietsenschuur op de achtergrond staat het bankje van de eerste foto.

Vlindertelling 2018

Omdat de vlindertelling dit jaar voor de tiende keer wordt gehouden was het feest: niet 1 weekend tellen, maar tien dagen lang de tijd. Steeds een kwartier tellen. En dan opschrijven van elke soort hoeveel je er maximaal tegelijk hebt gezien in je tuin.

Met de hitte en de droogte van afgelopen weken, bleek het dramatisch te zijn met de vlinders. Waar we op 8 juli toen de vlinderstruiken net in bloei stonden een aardig aantal dagpauwogen zagen, nu geen een. De vlinderstruiken zijn nu bijna uitgebloeid, maar de afgelopen dagen, nauwelijks een vlinder te bekennen. De enige soort die het redelijk deed was het kleine koolwitje. Een paar weken geleden ook het grote koolwitje, maar die is nu op. Dor de warmte leven de vlinders ook veel sneller, dus korter.
In totaal ongeveer 10 tellingen gedaan van 1 kwartier.
Maximum per soort (niet allemaal in het zelfde kwartier!).

Klein koolwitje 5
Groot koolwitje 1
Klein geaderd witje 1
Boomblauwtje 3
Bont zandoogje 1
Gammavlinder 3
Atalanta 1
Kleine Vos 1 (in slaapkamer)

Klein koolwitje op watermunt

Score 2017. klik hier. En wil je weten wat goede vlinderplanten zijn, kijk bijvoorbeeld op de website van de vlinderstichting.

Hardlopen

Egel vrouwtje. Op het beeldscherm zag ik dat ze een teek op haar rechterwang heeft.

Het blad dat her en der al van de bomen valt is kurkdroog.
Soms hoor ik overdag enorm geritsel, blijkt gewoon een merel te zijn, die in de bladeren naar beestjes zoekt. En wat later op de avond, helpt het geritsel om de egelmevrouw te horen aankomen. Ze kan hard lopen, zie hier.

Paarsblauwe Margriet

Een margriet, maar dan geen witte , maar een die in de paarsblauwe inkt gedoopt is. En klein trouwens. het bloempje is niet veel groter dan een centimeter.

Gezaaid eerder dit jaar, een eenjarige. Te lang in de zaaibak laten staan, waardoor het slungelige slappe plantjes werden. Een paar uitgezet in de volle grond. Een alleraardigst klein bloempje. Volgend jaar misschien eens kijken of ie ter plekke gezaaid een wat steviger plantje wordt. Is wel goed opgewassen tegen de hitte, met hele smalle blaadjes. Hoe het met een natte zomer gaat…. wie zal het zeggen.

Vijfendertig

Wat was het warm afgelopen donderdag en vrijdag.
Hier in Haren ruim 35 graden, met temperaturen in huis oplopend tot 30.
Dat was niet echt fijn. In de middag bleven we binnen., kwam mooi uit want er waren bergetappes van de tour de france te bekijken. Languit op de plavuizen, die normaliter nog een beetje koel zijn, maar nu ook lauw.
Inmiddels een (klein) buitje gehad op zaterdag, en vandaag, zondag flink wat bewolking. Temperatuur een aangename 27 graden (en binnen nog 25, da’s prima).
In de tuin hebben verschillende planten de deur achter zich dichtgetrokken voor het groeiseizoen 2018. De droogte heeft ze in de herfst en winterstand gebracht.

De epimediums in de zijtuin hebben ‘knisperend blad’ gekregen
Hele stukken van de bodembedekker schildersverdriet zijn verdroogd. Dat loopt niet meer uit, maar er zijn nog wat rozetten over.
De grote varen in de voortuin is ineengezegen.

In het Groen

Van Digitale letters naar letters op papier.
Dat ga ik ook nog wel een keer doen.

Rob van der Linden heeft dat al gedaan. Een hele tijd was ik geabonneerd op zijn digitale columns, de Groenflits. Elke twee weken verscheen die in mijn mailbox. De meeste columns waren groen-gerelateerd, met wetenswaardigheden en bijzonderheden, soms over de planten, soms uit de geschiedenis, soms over een bijzondere plek. Ruim 300 colums heeft Rob in 10 jaar geschreven, en nu is een selectie van 55 stuks verschenen op papier.

‘In het Groen, over paardebloemproblemen, kraaivrees, groen grind, de witte vrouw met de groene sluier en nog veel meer… 55 columns’?
Het boek kan worden besteld in boekwinkels en ook bij bol.com. Als je het bij Rob zelf bestelt, dan kan hij het eventueel nog signeren 🙂 . Zie link.

Snap je het nu?

Waarom heet een Cleome in het Nederlands kattensnor?

Nou, daarom. Kijk naar de foto!
Dit is een van de drie zaailingen die ik van Wouter kreeg. Ruim een meter hoog. Wel in pot en op tafel laten staan. Buiten bereik van slakken. Ik had zelf nog wat kleinere zaailingen, deel ervan is opgeknaagd in de afgelopen maanden. IK dacht dat een exemplaar van ruim 50 cm wel sterk genoeg zou zijn om ze te weerstaan. Nee dus. Daar staat nu nog een restantje ingedroogde stengel.

Mirabilis

De mirabilis japonica bloeit al een week of twee.
Avond- en nachtgeurend zou ie moeten zijn.
Nachtschone is de Nederlandse naam.
Niet met de overweldigende geur die ik had verwacht, overigens.
Twee planten in potten aan de rand van het terras, de ene bloeit de ander nog niet. Van dichtbij is de geur wel sterk en aangenaam, een beetje prikkelend bijna, maar dan moet ik er bijna mijn neus in stoppen.

De drie andere wortels die ik had geplant in volle grond hebben de slakken-aanvallen niet overleefd.