Een latertje

Het is oktober, en de meeste vlinders zijn wel verdwenen.
Of ze zijn in winterrust.
Of ze zijn vertrokken (trekvlinders).
Of ze hebben gezorgd voor nageslacht, hebben zelf het loodje gelegd, en hun kinderen, de rupsen wachten op het voorjaar.
Maar soms is er nog even een te zien.
Een zonnig moment en weinig wind.
Bij de bloeiende klimop.
Of op een late bloem, zoals de helianthus.koolwitjeeind-september

Herfst ? Anemoon!

Bij ons in de tuin nog steeds niet goed aangeslagen. Herfstanemonen. Zo moeilijk moet dat toch niet zijn. Alhoewel, misschien zou ik ze dan wat meer ruimte kunnen geven. Een paar keer van iemand een stukje gehad, maar die zijn verdroogd, verdrongen door andere planten, verdwenen.

Zojuist even opgezocht op internet. Op een website lees ik dat oktober een prima tijd is om ze te planten. Dan kun je nog even van de bloemen genieten, en zie je meteen welke tint wit of roze de bloem is.

Zou ik?

anemoonwit
De eenvoud van de anemoon
anemoonwithart-640
Een zonnetje
anemoonwituirgebloeid640
UItgebloeid

De bloem op de foto is uit de tuin bij Wim, op 1 oktober tijdens open tuinen weekend gefotografeerd. Dit zou de Honorine Jobert kunnen zijn. Mooi zo’n eenvoudige bloem. En dan een bal als hartje. Tijdens de bloei een zonnetje, na de bloei nog heel lang een balletje op een stokje, een soort lollie. Uiteindelijk springt het bolletje open en komt er wit pluis (met verstopte zaden).

Sierappeltjes

Vorige week volgde ik een training in Zwolle, in een mooi oud pand in het centrum van de stad. Terwijl ik bezig was een korte presentatie voor te bereiden keek ik even uit het raam en werd getroffen door een boom, nog volop in het groen en overladen met blozend rode sierappeltjes. Het licht van de lage namiddagzon, eind september, op de appeltjes deed ze extra glanzen, bijna als lichtgevende rode lampjes.

sierappeltjes

Ik liep naar buiten en raapte een handvol appeltjes op. Een oudere dame liep langs en vroeg -wat bezorgd- wat ik met die appeltjes ging doen. “Niet opeten hoor”, zei ze, “ze kunnen giftig zijn. Net als lijsterbessen.” Ik antwoordde dat ik ze alleen maar mooi vond en niet van plan was ze op te eten. “Pas toch maar op. Er lopen ook kinderen in deze straat, die rapen ze misschien ook op.”, zei ze en liep een beetje hoofdschuddend door.
Van de andere kant kwam een vader met zijn dochtertje aanlopen. Een jaar of drie, schat ik, armpje in de lucht om de hand van haar vader goed vast te kunnen houden. Vol verwondering keek ze naar de appeltjes, zo mooi rood daar op de grond. Ik stond daar met mijn handvol appeltjes, en we keken elkaar even aan.

Geen woorden,
wel lach en glimlach.
Beiden blij met het moment.
En de rode balletjes.

Cornus Kousa

katsoerablauweluch

katsoeradetail

katsoeradetail2

Een bijzondere kornoelje, de cornus kousa. Een grote struik of kleine boom, afkomstig uit Japan of China. Opvallende witte bloemen in voorjaar, en in september en oktober knalrode vruchtjes. Een beetje bobbelige schil, zoals lychees. Je schijnt ze te kunnen eten, maar dat heb ik (nog) niet gedaan. Dit jaar zijn de herfstkleuren wat laat, maar nog even en ook het blad van de cornus gaat (wijn)rood kleuren.
Prachtig boompje in verschillende seizoenen. Zeker als de zon er op schijnt, zoals op de foto’s hieronder van 1 oktober.
Deze cornus staat met twee anderen, zorgvuldig gepositioneerd in een smalle, diepe tuin. De grootste achterin, de middelste in het midden, en de kleinste bij het terras. Mooie herhaling.

katsoersmidden

katsora

Schiermonnikoog: keutel en kleur

Het blijft een prachtig eiland, Schiermonnikoog. Vanuit Groningen de dichtsbijzijnde plek met duinen en zee (aan de noordkant). Het weekend van 24 en 25 september hadden we al in juli uitgezocht voor een weekendje met vrienden. Hopend dat het weer nog wat zou meewerken. Nou, dat deed het! Geweldig weer, prachtige luchten, aangename temperatuur. We maakten o.a. een wandeling op het oostelijke deel van het eiland, waar de fietspaden ophouden en je alleen te voet kunt komen.
Twee van de vele plaatjes…

schier1konijnekeutels
Stilleven met drie konijnenkeutels
schierkleuren
Prachtige kleuren in de kwelder

Hier raken wij nooit uitgekeken.

 

Draaikevertjes

  1. De eerste regels van het gedicht ‘ Schrijverke’  van Guido Gezelle (1857) gaan als volgt:O krinklende winklende waterding,
    Met ’t zwarte kabotseken aan,
    Wat zien ik toch geren uw kopke flink
    Al schrijven op ’t waterke gaan!

    Ik had er nooit bij stilgestaan hoe een schrijverke eruit zag….

  2. In de vijver vlak bij de conibeer zagen we een merkwaardig fenomeen. Een enorm gekrioel op het wateroppervlak, allerlei beestjes in rondjes draaiend boven op het watervlak. Zo bizar. In onze vijver hadden we wel eens schaatsenrijdertjes gezien, maar dit gekrioel…
    Het lukte niet een beestje te vangen om van dichtbij te bekijken. Daarom maar een filmpje gemaakt en ’s avonds gaan zoeken op internet. We kamen tot: draaikevertje, synoniem is schrijvertje.

Zo ontmoeten de beginzinnen van vroeger (Nederlandse les op de middelbare school) en een filmpje van nu elkaar in een rondjesdraaiend kevertje….

 

Mooi rood

Een rode bloem mooi op foto krijgen is geen sinecure. Vaak loop ik door de tuin en zie het mooiste rood dat je je kunt voorstellen. Als ik dat dan op de foto probeer vast te leggen, blijkt het foto-rood een stuk minder mooi dan in mijn herinnering. Minder diepte, minder warmte, vlakker.
Paar jaar geleden tijdens een fotocursus aan de beroepsfotograaf om tips gevraagd. Echt rood op de foto is lastig, zegt ie. Probeer eens vroeg of laat op de dag. Of net na een regenbui. Dat hielp iets, maar toch nog niet zoals ik het me voorstelde.

En nu deze foto, in een opwelling gemaakt. Half september, zacht licht, eind van de middag. De bloem in het midden…. jaaaaah

mooirood

mooirooddetail….daar is het rood warm.
Dat is rood met diepte.
Dat word ik blij van.

 

Peren om te stoven

Op het aanrecht ligt een ruim dozijn peren.
Knoertharde peren, gekregen van H&H.
In verse staat zijn de peren zo hard dat je ze als projectiel kunt gebruiken; je kunt er ramen mee ingooien.

In een oud kookboek van Aaltje over de oud Hollandse keuken staat:

men schilt de peren en brengt ze naar de bakker.

Verder geen andere recepten met stoofperen. Want dat zijn het: stoofperen. En wat de bakker er mee doet blijft in het midden…

peertjes1
Before
peertjes2
In between
peertjes3
After

Gister, genoeglijk in de zon de tijd genemen om de peren  te schillen, te vierendelen, samen in een grote pan, onderdompelen in port. Af en toe even uitrusten, ’t is hard werk.
Niks naar de bakker. Gewoon in de pan. Dan 2 uur stoven op het sudderplaatje. Van bleekgele partjes naar roze kwarten. Flink deel in kleine bakjes ingevroren, deel in de vla en de yoghurt (kwam mooi uit, we hadden bezoek): lekker de koude vla met nog warme stoofpeertjes.
Omdat er nog wat over was: vanochtend ontbijt met stoofpeertjes en muesli .