Gebeurt niet vaak dat de krabbenscheer bloeit in onze vijver. Meestal blijven de rozetten on dergedokken, mooie groende sterren. Dit jaar, door laag water (droog) en erg volle vijver met de waterlelie en waterdrieblad die uitbundig groeiden, werd het wat drukker in de vijver en kwamen een aantal rozetten van de krabbenscheer boven het watervlak uit met een deel van de bladeren. Zouden ze gaan bloeien?
Ja!
Wel goed opletten, want de bloem van eergisteren, was gister al weer weg. Maar vandaag ook weer een bloem. Wat leuk. Nu de groene glazenmaker nog… Een zeldzame libel die op krabbenscheer vliegt.
We zijn bijna \rond met het Drenthepad, meeste etappes vorig jaar gelopen. De etappes wat verder van huis zijn nog over. Daar is het namelijk niet altijd even makkelijk om te komen met openbaar vervoer (in het weekend vooral). Nu nog drie etappes te gaan. Gister hebben we ‘etappe 1’ gelopen, van Ruinen naar Beilen. 22 km ! Vanuit Ruinen kwamen we al snel op het dwingelderveld, waar tot onze verrassing de hei al bloeide.
Huh? Hei bloeit toch pas pas half augustus? Klopt!
Half augustus bloeit de struikheide. Dan is er nog veel meer paars. Maar nu bloeit de dopheide al. Favoriete plant voor heideblauwtjes. Het was nogal winderig en niet zo zonnig, dus eerst zagen we niet zo veel vlinders. Maar tegen het eind van de wandeling, in de berm van een paadje, beschut door bomen, dus weinig wind…. opeens fladderden daar een hele partij blauwtjes! Op de dophei natuurlijk. Leuk verhaal van heideblauwtjes: ze worden geholpen door mieren, die de rupsjes meenemen naar het mierennest, daar zijn ze veilig. Als dank geven de rupsjes een zoete stof af die de mieren weer lekker vinden. Wederzijds voordeel dus: mutualisme, heet dat,
Heideblauwtje, manHeideblauwtje, vrouw
De foto’s zijn niet helemaal scherp, maar toch duidelijk te herkennen.
Vorige week zondag, toen het zo heet was, ruim een uur in de vijver gestaan (met oude wandelbroek in sokken, sokken in oude gympies, het water in. Helemaal niet koud. Wel voorzichtig, want op de bodem van de vijver ligt een flinke laag blubber. Uiteindelijk vier grote emmers met waterplanten verwijderd, waaronder flink wat waterlelie bladeren. Nog niet aan toe gekomen om ook de wortelstokken met het klaargelegde broodmes door te snijden. Een volgende keer.
Een paar uitgebloeide waterlelie knoppen verwijderd, maar ook nog een knop van een bloem die nog niet gebied had. Die heeft afgelopen week in een glaasje op ons terras gestaan. Op dag twee open, op dag vier beetje verlepte gele draadjes, op dag zes sloot de bloem zich weer, en vandaag op dag zeven op de composthoop gegooid.
Mooi om van zo dichtbij te kijken, allerlei zweefvliegjes en kleine wilde bijtjes deden zich tegoed aan het stuifmeel. Een kunstwerkje, zo’n bloem. En de kleuren van een spiegelei.
Van de week kwam Eddy aanlopen uit de tuin. Kijk es, zei ie, terwijl hij voorzichtig zijn op elkaar gesloten handen opende: daar zat een minuscuul kikkertje. Voorzichtig neergezet op de grond en snel telefoon gehaald om een foto te maken. Kijk nou toch.
En om een beeld te hebben hoe klein deze bruine kikker is…. … op de foto hieronder zie je de nagel van mijn pink erbij. Is het klein, of is het mini?
Overal zie je jong leven, van de vogels, de kikkers, maar ook allerlei insecten. Hier een aantal jonge wantsen, niet lang daarvoor uit het ei gekropen. Uit een ooghoek zag ik een grashalmpje waar opvallend zwarte vlekjes in zaten. En van dichtbij was het dit viertal.
Het weekend van 21 en 22 juni was Landelijk Open Tuinen weekend van Groei en Bloei. Ook was het een zeer warm weekend, richting 30 graden en op sommige plekken erover heen. Op zondag ging ik twee tuinen bij ons in het dorp bekijken, waar ik nog niet eerder was geweest.
Om 9:57 stapte ik bij Thea de tuin in (start was 10:00, op tijd beginnen om de warmte een beetje voor te zijn). Zo vaak ben ik langs deze tuin gelopen….. ligt namelijk op de route van ons meest frequente ommetje, via de tuin van het pand van Groninger Landschap. De tuin ligt er pal naast en is me nooit opgevallen. Maar nu ik weet wat er voor een diepe, mooie tuin achter ligt, zal ik de volgende keren ongetwijfeld een blik in de tuin werpen.
20 jaar geleden volgde Thea een hoveniersopleiding bij Frederiksoord en heeft toen haar eigen tuin ontworpen. Ze wilde glooiingen, en bochten. Een natuurlijk ogende tuin. Keek goed naar Piet Oudolf en Mien Ruys. “Ik wilde een tuin, waar ik me thuis voel; waar ik mezelf in terug vind. En nu, na 20 jaar, is het zo ver”, aldus Thea. Tuurlijk valt er nog het een en ander te doen, te veranderen. De komend jaren vooral richting minder onderhoud.
Gillenia Trifoliata
Gele Tuin
De voortuin is geïnspireerd op een tuin van Mien Ruys. In Dedemsvaart (Tuinen Mien Ruys) was de tuin rond, hier is de tuin ovaal. De werkelijkheid wordt vaak een beetje anders dan een plan (daar is het een plan voor): de bedoeling was dat de borders in de vier hoeken rondom het ovaal wat verhoogd zouden zijn. Dat is er niet van gekomen. Heel herkenbaar Mien zijn de stapstenen in het grasveld, geen aaneengesloten pad.
De tweede tuin die ik bezocht was de tuin van Ann (niet An!). Heel anders, dan de andere tuin. Net zo passend bij de tuinvrouw. Ann woonde eerste aan dezelfde straat (Rijkstraatweg) aan de overkant, een groot huis met een hele grote tuin. Gericht op de toekomst, bedachten Ann en Jaap, dat het een goed plan was om te verhuizen, voordat het onderhoud en de grootte ze boven het hoofd zou groeien. Bedoeling was een huis, slaapkamer gelijkvloers, levensloopbestendig. En toen kwamen ze dit huis, er schuin tegen over tegen: prima formaat, kleine intieme tuin, behapbaar. Op begane grond slapen, dat kom net niet, maar de plek had zoveel extra’s dat ze er toch gingen wonen. Met een studio, gemaakt van de oude garage, en mooi uitgezochte planten. Anet Scholma (van Tuinen Mien Ruys) maakte het ontwerp. “De beplanting wilde ik zelf doen“, zegt Ann, ” en planten in flinke blokken. Dat vind ik veel rustiger voor het oog“. En zo kwamen er heel veel rozen, met naam. Een geurende roos, Louise Odier (“die ruikt naar het parfum van je oma“. Een zacht oranje cosmea, en knalpaarnse eendagsbloem, een mooie bos gillenia trifoliata, een blok flox (nog niet in bloei, maar wordt ook knalpaard volgens Ann), een bos paarse phlomis, bijna in bloei: een echinacea pallida ‘Hula dancer’, waarvan de bloembladeren sierlijk omlaag gaan hangen, als een rokje van een Hula danseres.
Louise Odier,geurend!Cosmos gekocht voor de kleurGevouwen van 60 servetten!Roos Burgundy, eendagsbloem en Ann
Een hele mooie open roos vond ik de Smiling Eye, een Perzische roos. Grote open bloem, net na openen perzikkleurig met roodoranje hart, daarna wit met rozerood hart. Er naast stond een lavaterain dezelfde combi. Mooi.
Zaterdag was het te warm om overdag wat in de tuin te doen. Tegen 9 uur ’s avonds ging Eddy nog een paar uitlopers van de rosa multiflora afhalen. Die is hoog de pruimenbomen in geklommen en de witte waterstraal van bloemen is bijna weg. Nog een paar witte bloempjes. Kort na de bloei gaan dan de uitlopers weer heel hard groeien, zo maar een paar meter. Tijdens het snoeien hoorde Eddy geritsel achter in de tuin. En ja, daar was ze weer, een grote vrouwtjes egel. Ik zat op het terras te lezen en Eddy kwam haar even laten zien. Hij had toch zijn handschoenen aan voor het rozen snoeien….
Laatst kwam Nynke in de Hortus naar me toe met een paar verschillende foto’s van Aziatische lieveheersbeestjes. Ik dacht altijd dat het een soort was, maar even googlen laat zien dat er verschillende ‘kleurvarianten’ zijn. Hier het begin van een verzameling van de lieveheersbeestjes in eigen tuin. De Aziatische Lieveheersbeestjes, Harmonia axyridis, zijn iets groter dan de inheemse zevenstip en hebben opvallend, witte wangetjes.
Kleurvariant spectabilisKleurvariant succinea
Dit is ook een goede tijd om nog de larven van de lieveheersbeestjes te vinden, in die fase nog niet te zien of het de inheemse of de Aziatische is. En als je goed kijkt zie je ook her en der verpoppende lieveheersbeestjes.
