Maand: juli 2025

Paarse papaver

Een paar weken terug nam ik een 9×9 potje met papaver zaailingen mee van Willie. Eigenlijk veel te veel in 1 potje, maar het lukte om er een aantal separaat op te potten. Papavers laten zich niet makkelijk verplanten, staan dan wat wiebelig op het stengeltje. De meeste sloegen aan.
In het kader van risicospreiding heb ik er twee in de volle grond gezet, terwijl de anderen nog even op de planttafel bleven. Maar goed ook. De twee in volle grond verdwenen in een natte week in de maagjes van slakken. Het idee was om de papavers zich zelf uit te laten zaaien in het stenige stukje langs het pad.

En toen gingen ze bloeien … mooi! Wel kort, per bloem meestal maar 1 dag, soms 2. Nu heb ik een van de uitgebloeide, en inmiddels een stuk steviger, in de volle grond gezet. Kijken of het zaad rijp wordt. Van de anderen ga ik het zaad (op tafel) verzamelen voor volgend seizoen.

Kleine witte sterretjes

In een plantenbak in de serre had zich onverhoopt een brandnetel uitgezaaid. Die groeit nu dus binnen. Een mooie gelegenheid om de bloemetjes eens van dichtbij te bekijken. Piepkleine witte sterretjes. Minder dan een millimeter groot. De moeite waard om eens van dichtbij te bekijken. Niet te dichtbij, je ziet de scherpe stekeltjes, de brandharen/ netelcellen van de plant op bladnerf, plaatstengel, maar ook enkele op de stengeltjes van de bloeiwijzen.

Evolutiepad feestje in de Hortus

Met een project team van medewerkers en vrijwilligers van Hortus Haren hebben we de afgelopen bijna twee jaar gewerkt aan het evolutiepad. En nu is het af. Plantenevolutie in woord, beeld op informatieborden, en ‘in het echt’ in plantenbakken ervoor. 500 miljoen jaar langs een muur van ruim 25 meter lang. Van algen en mossen, via varens en coniferen, naar de ‘moderne’ bloeiende planten.

Op 18 juli vierden we met het projectteam en ruim 20 vrijwilligers het gereedkomen van dit pad. ]

Wil je het evolutie pad zelf zien: kom vooral naar de Hortus en bekijk het met eigen ogen. Op het grote overzichtsbord zie je de bijna dertig namen van mensen die meer of minder hebben meegewerkt. Mooie samenwerking!

Antwoord raadplaatje – ruitjes bovist

Met het vochtige en warme weer de afgelopen dagen schieten paddenstoelen uit de grond. Deze ruitjesbovist is van vorige week. Gefotografeerd tijdens wandeling naar Glimmen en Noordlaren. Familie van de aardappelbovisten die je ook overal ziet groeien. Dat is echt een bolletje- ovaaltje, aardappel-model. De ruitjesbovist heeft een dikke poot.


Vlindertelling 11-13 juli 2025

De nationale tuinvlindertelling was vorige week. Ook meegedaan. Wij hebben vier keer geteld, steeds een kwartiertje. Wij zaten wat aantal betreft iets boven het gemiddelde, 13,4 vlinders per telling, gemiddelde was net onder de tien. Valt een beetje tegen. IN sommige jaren wemelde het van de vlinders op de vlinderstruiken, nu minder dan 5.
Bij ons heeft de dagpauwoog gewonnen, met vlak daarna de kleine koolwitjes/ kleinen geaderde witjes. De dagpauwoog was dominant hier in het Noorden van het land, in het westen won de atalanta, in het zuiden, koolwitje.

Gezien, van boven naar beneden: Landkaartje, klein koolwitje, gehakkelde aurelia en boomblauwtje. Verder kolibrievlinder, citroenvlinder, groot koolwitje, bont zandoogje en hooibeestje, atalanta, klein geaderd witje, muntvlindertje.

Cartoonesk

Leuke app , ToonCamera, weer herontdekt op mijn telefoon en een rondje door de tuin gemaakt.
Foto’s maken met deze app en er wordt een cartoonachtige tekening van gemaakt.
Hier een hele serie. Typisch een app waar je even mee kan spelen.
De mooiste resultaten, wat mij betreft, als je niet te kleine bloemetjes, sprietjes of details hebt, en de achtergrond een beetje vager wordt. Je kunt zelfs een filmpje maken, bewegende cartoonbeelden.

Herken je de geranium Rosanne, hortensia’s, krabbenscheer, santolina? En voor de buren: herkennen jullie Harry en Wolfje?

Normandië : les Valloires

Tegen lunchtijd op de terugweg naar Nederland. Normandie lag inmiddels achter ons, we reden door het wat vlakkere, en nog meer agrarische Picardie. Stop van twee uur (chauffeur moet elke 4 uur stoppen, vanwege reistijdenbesluit), bij de parktuinen bij de Abdij en tuinen van Valloires.
Dat leek heel ruim, tijd om de tuinen en wellicht ook de abdij te bezoeken. Dat laatste lukte zeker niet, best een eind lopen van de entree van de tuinen naar de abdij. Wel lekker door de tuinen gewandeld, inmiddels droog geworden. En we kregen elk een luchtpakket voor een picknick in het park.
De oorspronkelijke abdij dateerde van de 12e eeuw, en was in de 17e eeuw na allerlei langjarige oorlogen weinig meer van over. De huidige gebouwen zijn uit de 18e eeuw, de enige intact gebleven cisterciënzerabdij uit die eeuw in Frankrijk.

De tuinen van Valloires werden in deze vorm pas in 1989 aangelegd, vanaf 1987 begon Frankrijks bekendste tuinontwerper Gilles Clément met de tekeningen. Ongeveer 4000 zeldzame bomen en planten zijn aangeplant in een gebied van ongeveer 8 hectare. Ze zijn gegroepeerd rond verschillende thema’s. Mijn speciale aandacht had de evolutietuin (*). Ook mooi iets eerder in het seizoen: de allee met heel veel Japanse kersenbomen, die met de mooie witte bloesems. En een stukje met gekke en vreemd gevormde planten met de leuke naam: Le Bizarretum.

Normandië : Les Hetres

De laatste twee tuinen van het tuinenreisje. Alweer twee weken geleden op 6 juli. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Nog in Normandië, een half uurtje onderweg met de bus , kwamen we bij de laatste privé tuin van deze reis. Les Hetres in Offranville, net ten zuiden van Dieppe. Een heel klein dorpje, met smalle wegjes, de eigenaar kwam ons aan het begin van het dorp tegemoet en verwees ons naar het erf van een boerderij in de buurt. Vandaar liepen we een paar honderd meter achter hem aan naar zijn eigen huis en tuin. Daar kon de bus niet komen (niet stoppen). Met pluutjes liepen we door de zeer natte tuin, met veel struiken, mooie bomen, meanderende graspaden. Meneer vertelde e.e.a. en een van de deelneemsters vertaalde.

Echt een liefhebbers tuin, In de schaduw van een rij hoge beukenbomen, dat was de reden dat Bertrand Levasseur het huis, met weiland (en die hoge rij bomen dus) ruim 40 jaar geleden heeft gekocht. Een smalle diepe tuin is het nu geworden, met erom heen nog steeds veel velden en akkers.

Er was geen toilet en een mens moet wat, dus op weg naar de bus terug liep ik het landweggetje langs de boerderij even verder in op zoek naar een plasplekje. Die vond ik aan de rand van een vlas veld, we hadden er al vele vanuit de bus gezien, maar nog nooit de kans gehad van dichtbij te fotograferen. Nu dus wel. Zo leuk als die geel groene bolletjes.