Op een zonnige woensdag middag zaten we op het terras, en naast mij op de grond zat een wilde bij in de zon. Een half uur later nog steeds. Ik gaf een voorzichtig zetje en er volgde een voorzichtige reactie van de bij. Halve draai, maar meer niet. Bij vergeten, maar de volgende dag weer in gedachten. Zou ze er nog zitten? Ja, ze zat er nog, en nog steeds -bij aanstoten- enige beweging.
Misschien wel een ‘hongerklap’ dacht ik, dus bijtje opgepakt en voor buisbloem van bloeiende gele dovenetel gehouden. Ze stapte over en begin meteen te smullen. Weer energie opdoen. En een tijdje later vloog ze weg.
Goede daad van de dag: voedselhulp voor hongerige bij.
