Tegenwoordig zijn grote delen van wegbermen geel van het bloeiende jakobskruiskruid. Gevaarlijk voor paarden , roept steevast iemand, moet weggehaald worden. Ja de plant is giftig, maar de paarden weten dat. De plant heeft een extreem bittere smaak, en de paarden blijven er vanaf, zelfs als ze in een wei vol jakobskruiskruid wandelen. Is het dan angsthazerij, die waarschuwing? Niet helemaal: als de plant in het hooi terecht komt, dan is dat wel een probleem. De bittere smaak is dan verdwenen , maar de gifstoffen niet. Een interessant artikel vind je hier. De afgelopen tientallen jaren is jakobskruiskruid flink toegenomen, op de Veluwe, maar ook in wegbermen. Dat komt omdat het een pioniersplant is, die graag groet op zandige (stenige) terreinen en verstoorde grond. Op de Veluwe is dat door de wilde zwijnen die steeds in de grond wroeten, kale stukjes maken, waar de plant weer makkelijk kan ontkiemen. In wegbermen , doordat er vaak met een koepelmaaier gemaakt wordt, waar delen van de grond open komen te liggen. Bij een volledig gesloten plantendek heeft het kruiskruid veel minder kans, en zal langzaam verdwijnen (niet mee zo dominant zijn).
De jakobsvlinder heeft jakobskruiskruid als waardplant. De vlinder is rood-zwart. En de rups: gezellig gestreept geel zwart. De kleuren van gevaar. “Eet mij niet“, roept dat naar vogels, “Ik ben giftig“.
Er zijn zo’n 200 insecten op kruiskruid af komen. Een echte insectenmagneet. We hebben ze in de tuin gehad, maar weinig kans omdat hier alles bedekt is, geen kale grond. Er staat een plant, aan de buitenkant van de heg, in de stoep, waar vorig een stukje uit de stoep gezaagd is en glasvezelkabels zijn gelegd: verstoring, stenig. perfecte plek voor kruiskruid. Als ik er aan denk knip ik de bloedhoofde – na de bloei- af voordat ze allemaal zaadpluis vormen.