Groene Santolina

Santolina’s staan bij ons in de tuin, doen het goed op droge, zonnige plekken. In ieder geval moeten ze droog staan in de winter, geen natte voeten. Ik kende eigenlijk alleen de zilvergrijze vorm. Heb bossen van het snoeisel nog steeds in de serre staan, deels in water, nog steeds, eens kijken of daar ooit worteltjes aan zijn gekomen. Deels gedroogd, die zou ik kunnen verkruimelen en in kleine geurzakjes doen. Net zoals met lavendel, voor tussen de kleren. Iets ander luchtje, dat wel.

Groene Santolina

Er is ook een groene vorm en daar heb ik vorig jaar een stekje van meegenomen uit Engeland. In een plastic zakje, een klein takje van een groene santolina. Nu weet ik weer uit welke tuin, Timbers Garden. De bloemetjes zijn iets lichter geel dan bij onze grijze variant. IN zulke bossen op de foto vind ik ze veel mooier bloeien dan de grijze, daar knip ik vaak de bloemen uit.
Het stekje thuis in klein potje gezet, en het staat nu nog buiten, op het overdekte terras (geen natte voeten), onder de schaduw van de kuip-olijf.
Benieuwd of ik zulke mooie bossen kan opkweken zoals in de Engelse tuin.

Bijen in de zon

Dinsdagmiddag, zon, een ommetje. Langs de bijenkasten van Doeke in de tuin van Groninger Landschap. Zouden ze vliegen op 8 januari?
Voorzichtig van dichtbij bekijken. Ja, vanuit een gaatje vlak onder de deksel. Even met het oor tegen een van de kasten. Wat een activiteit daarbinnen!

Voor de bijen is het goed als het weer wat kouder wordt. Er is nu nog niets voor ze te halen buiten, rondvliegen kost alleen maar energie.

Vervreemdende foto’s van dieren

Als je een foto een kwartslag of een halve slag draait ziet het er soms heel gek uit.

Deze Karthuizer op het zakje poezenknabbels ziet er heel gek uit als je het zakje op zijn kop ziet.
Pimpelmees aan de rekstok?
Toen ik langs deze poster liep (in Onnen) dacht ik dat het een hondje met krukken was (ahh, wat zielig). Even op het verkeerde been gezet: het hondje ruimt de hondepoep op.
Paard van Pippi Langkous, in Rolde.UIt een ooghoek gezien in een steegje en meteen als paard herkend. Karton, keuken rollen, wit met zwarte stippen.

Heb je ook gekke foto’s, stuur ze gerust op.

Kent: Timbers Garden

In WordPress, het programma waarmee ik de blogjes voor ‘t GRoentje scgrijf kwam ik nog een concept tegen. Van afgelopen zomer, niet gepubliceerd, want nog niet af. Bleek alleen de titel te zijn.
Kent: Timbers Garden. En als tekst: laatste dag.

Dat was de laatste dag van het tuinreisje zomer 2029, met Jitske. Tuinreis naar Engeland met de bus, altijd heel wat uren, zeker omdat wij dan nog helemaal terug naar Groningen moesten. Dan is er -nog in Engeland- nog een tuinbezoek ingebouwd, in Kent, niet zo ver van de ingang kanaaltunnel.

Gelukkig had ik de foto’s nog, om te helpen herinneren wat voor soort tuin het was. Timbers Garden. Ik heb er een heleboel gemaakt. Eerst even langs de tearoom, de bijzondere torentjes (Kiln, schoorstenen) net buiten de tuin. Ik herinner me de tuin, de grote halve appel en het beeldje van de zittende jongen, die vond Jitske zo mooi. Maar vooral de notengaard, door de bloementuin heen, en steil omlaag een smalle vallei in. 100 jaar oude boomgaard met notenbomen, die weer in ere hersteld is. De bloemenzee van de bloemenweiden. In mijn eentje, in de stilte van de ‘nuttery’ en de ‘wild flower meadow’. Even tijdloos. Genieten.

Balloerveld

Donker en grijzig vandaag, wel droog. Ingrid was een nachtje komen slapen, en had wandelschoenen mee. Erop uit, naar een plekje waar je minder makkelijk met openbaar vervoer komt: het Balloerveld, bij Balloo, vlakbij Rolde, ten oosten van Assen.

We waren niet de enige die op dit idee kwamen. BIj de parkeerplaats bij de schaapskooi in Balloo stonden heel wat auto’s, en tijdens onze wandeling (de paarse route) kwamen we vooral families met kinderen en paren tegen. De kudde op het veld was wat verder van het wandelpad af vandaag, die zagen we wat meer van een afstand. Mooi wijds landschap, vast ook prachtig in de sneeuw, of juist half augustus, als de hei volop in bloei staat.
In het verleden was hier van alles te doen, getuige de prehistorische grafheuvels, de middeleeuwse karrensporen die diepe groeven in de heidevelden hebben uitgesleten en de ‘celtic fields’, kleine akkertjes met aarden wallen erom heen, als een soort dambord met vakjes, terug te zien in de heidevelden.
NB. Op de website van staatsbosbeheer lees ik net: ook mooi in het voorjaar als de beekranden paars en geel kleuren van orchideeen en dotterbloemen…

Harry Pierik

Ik had nog een achterstandje met het lezen van Groei & Bloei nummers, en de kerstvakantie was daar een perfecte tijd voor. In de tuin niet veel te doen, er over lezen kan lekker binnen. In het november nummer veel over herfsttuinen. Helemaal betoverd werd ik door de tuin van Hannie van Hoeve, ontworpen door Harry Pierik. Een mooie reportage (BEELDHOUWEN met planten). NB. via de website van Groei&Bloei kun je nog oude nummers kopen, ook het nummer van november 2019 waar deze rapportage in staat.

Naar zo’n plaatje kan ik eindeloos kijken.

Veel meer mooie plaatjes op de website van Harry Pierik zelf, met ook verschillende filmpjes. Hij schrijft ook mooi over zijn eigen verborgen stadstuin in Zwolle, af en toe opengesteld voor publiek. Ik heb weekend van 18/19 april alvast in mijn agenda gezet. Om zelf eens te gaan kijken.

Eindejaarsplantenjacht

Floron organiseerde tussen kerst en 3 januari , net als vorig jaar, een eindejaarsplantenjacht. 1 uur lang in die periode zo veel mogelijk bloeiende wilde planten tellen. Ik was nog van plan om ook een lijst in te vullen, maar dat was te laat. Vandaag (5 januari) is het rapport al verschenen. Dat is snel! In bijlage 4 van het rapport het toraal overzicht van alle planten die geteld zijn (door 750 mensen). Ruim 500 bloeiende planten!
Het gaat om wilde planten, niet om gekweekte tuinplanten. In akkergebieden en steden en dorpen (iets warmer) zijn de meeste soorten geteld, in bossen het minst. In westen van Nederland gemiddeld ook meer dan in het oosten.

Vlakbij de rietkragen langs het Hoornse meer in Groningen, opeens iets wits tussen het riet: een bloeiende witte roos (30 december). Even vasthouden, wamt het was nogal winderig.

Bij deze mijn eigen lijstje, deels in eigen tuin (*), deels in de directe omgeving, binnen een paar km van huis. Planten die mij toevallig zijn opgevallen, als ik heel expliciet – ook naar bomen en grassen- zou gaan kijken, zouden er vast nog een stel bij kunnen komen..

  • gewoon biggenkruid (*)
  • teunisbloem (*)
  • robertskruid(*)
  • paardenbloem
  • madeliefje
  • kleine veldkers (*)
  • kleine maagdenpalm (*)
  • groot sneeuwklokje
  • straatgras (*)
  • duizendblad
  • tuinwolfsmelk
  • koolzaad
  • moederkruid
  • zomerfijnstraal (*)
  • muurfijnstraal (*)
  • mahonie (*)
  • winterjasmijn
  • beemdkroon
  • karthuizer anjer (*, had zich uitgezaaid in een pot)
  • komkommerkruid (*, half bevroren in december, rest van plant overleefd en nu in bloei).

De oren van het hoofd

Die vogeltjes in de tuin he,
dat zijn zulke vreetzakjes.
Ze eten ons de oren van het hoofd.

Zaden, vetblokken, pinda’s en vogelpindakaas.
Niet dat het nou zo ontzettend koud is….
…. ze vinden het gewoon lekker!

Wat zal ik eerst doen, een pindaatje pikken of een vette snavel halen bij het vetblok?
Ik begin gewoon bij de pinda’s. Alhoewel, dat vetblok ziet er ook wel appetijtelijk uit. Zal ik …

Water, groen en lucht

In het gebied waar wij wonen, op de grens van Groningen en Drenthe, laat ik elke keer weer verrassen door de mooie doorkijkjes en landschappen. DE telefoon gaat op alle wandelingen mee, inmiddels zeer handig wonderapparaat: om te zien waar we zijn, om de wandelroute op te slaan, om de dichtsbijzijnde bushalte te vinden, of een koffietent die open is, en -heel veel gebruikt- om foto’s te maken. Ja , af en toe ook bellen, maar vaker appen of mailen.

Terug naar de foto’s. Overdag een stukje wandelen, en af en toe een foto maken. ‘s Avonds op de bank de foto’s dan in het groot op het computerscherm bekijken. Wow, wat een mooi landschap, als je een beetje om je heen kijkt.

De twee foto’s hierboven zijn van het oude buitenzwembad in Haren, al lang niet meer als zwembad in gebruik, en overgenomen door de natuur. Hier in het mooie licht op 31 december. Hier onder het Deurzerdiep, 5 januari.