Stoffel

Da’s ook wat. Afgelopen vrijdag was het ruim 25 graden en na een fietstochtje naar Eelde om iets op te halen was ik bijna weer thuis (nog 1 bocht op) toen ik uit een ooghoek iets vreemds zag op het parkeerterrein van de Emma flat. Midden in de blokkerende zon zat een forse schildpad. Pootjes ingetrokken, koppie naar buiten, rondkijkend.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is stoffel-1.jpg

Ik stapte af en liep er naar toe en besloot het dier op een plekje met wat groen te zetten. eerst op grasveldje naast de parkeerplaats. Daarna bedacht ik me dat het wandelpad achter de plats langs (daar lopen we heel vaak langs op 1 van onze ommetjes nog beter was: buiten bereik van auto’s op de parkeerplaats, water vlakbij, variatie aan planten.
Toen ik klein was had ik zelf twee schildpadden, Schildje en Padje, heten ze, dus ik wist hoe ik ze moest oppakken. Alleen waren de vroegere schildpadjes klein, makkelijk met 1 hand op te pakken. Voor deze joekel had ik beide handen nodig. Wetend dat een schildpad venijnig kan bijten, pakte ik hem (of haar) zorgvuldig op aan de zijkanten van het schild, buiten bereik van een eventuele happende kop. Bleek niet nodig: Stoffel trok koppie nog een beetje verder in. Verrassend zwaar, zo’n twee melkpakken (2 kilo). Ik bleef nog even staan kijken, maar Stoffel nam het zekere voor het onzekere en bleek nog even helemaal binnen.

Zo zie je beter hoe groot de schildpad is

Thuis liet ik de foto’s zien. Kijk nou toch. Waarschijnlijk een schildpad die iemand thuis gehouden heeft en die te groot werd. Nadat ik op internet las dat je in gevonden schildpad nooit in de natuur moet achterlaten (en uitzetten!), ze horen hier niet, worden vaak als invasieve exoot beschouwd, en overleven vaak niet ons klimaat, ben ik nog terug gelopen. Met een emmer en een natte handdoek, volgens voorschrift. Een schildpad is zo langzaam, misschien zat ie er nog, dacht ik. Maar nee, niet meer gevonden, Stoffel was het hoge gras ingewandeld waar ik hem vlakbij had gezet, en heb ik niet meer teruggevonden.

Deze keer heb ik alleen aan de schildpad gedacht, en niet aan het effect dat deze op zijn omgeving kan hebben… Een volgende keer weet ik wat me te doen staat. Meenemen en dierenambulance bellen, zodat het beest naar een amfibieën opvang kan.

Wijds, water, weiden, vogels

Hemelvaartsdag 2021 bleek een perfecte fietsdag. Veel zon, aangenaam temperatuur (jas bleef in de fietstas). Weinig wind. We smeerden de boterhammetjes en kozen een richting noordwaarts. Het was noordenwind, niet heel hard, 1-2, maar als we kunnen kiezen dan beginnen we altijd tegen de wind in. Langs de westkant van centrum Groningen, langs Dorkwerd, Oostum, het Reitdiepgebied in. Prachtig blauw, lucht en water, groen weilanden en geel, paardebloemen. Het is een nat voorjaar geweest en dat is perfect voor de grutto (eindelijk, vorige jaar was dramatisch). We hoorden ze overal roepen.

Voor een heel bijzonder plaatje stapten we even af. Een stilleven van drie vogels op drie paaltjes: een scholekster (Bonte Piet), een grutto en een tureluur. Alsof ze voor ons poseerden.

Geen haast, en dan lekker op een bankje over het landschap uit kijken. En luisteren. Zoals bij Hekkum (leuk Ommetje vanuit Adorp te wandelen). Aan de noord en oostkant (Noorddijk, Kardinge, Engelbert) van Stad terug. Goed vijftig kilometer en een heerlijke tocht.

5 mei

4 en 5 mei, bar en boos was het, storm, regen, wind, hagel, en heel veel regen. Koud ook. 5 mei in de middag was er zowaar zon en ging ik een stukje wandelen. Rondje van een uur, naar de molen aan de oever van het Paterswoldse meer. Af en toe even flink tegen de wind in leunen, en op de terugweg, met wind in de rug, zelfs even afremmen. De ooievaar zat op het nest, en bij het bankje halverwege stond een vlag te wapperen. Vorig jaar is hier een herinneringsbord neergezet, ter herinnering aan de hier neergeschoten helikopter. Vlag stond stevig te wapperen. Bloemstuk bij het bord gelegd. 76 jaar geleden.

Het water van het meer had flinke schuimkoppen, geen bootjes. En ik zag de eerste zwaluwen, heel laag boven het weiland tegen de wind in: mugjes happen. Dan een looping recht omhoog, zodat ze met de wind mee een heel eind terug over het weiland werden geblazen. Dan weer omlaag en laag over de grond tegen de wind in. Een soort achtbaan. Ze leken er lol in te hebben.

Klein stukje verder op stond een kleine kudde blaarkoppen. Zo leuk, vind ik die koeien. Van ver kun je door die witte koppen en donkere oogcirkels goed zien dat ze je aan kijken. Eerst 1 en toen de hele groep. Ze keken en gingen looien. Zo grappig, ze begonnen allemaal met me mee te lopen. Af en toe een eend opschrikkend die op de slootkant zat. Zie filmpje hier.

Hondsrug ommetje

Ons ommetje van vandaag ging door een stukje Haren Noord. Grappig dat we automatisch de verschillende rondjes vaak dezelfde richting op lopen. Vandaag voor de verandering een keer andersom. Dan ziet het er soms net weer anders uit.

Deze foto is net ten noorden van het centrum van Haren genomen, Rijksstraatweg richting Groningen. Het enige stukje van de Hondsrug dat nog helemaal open is. Op deze foto lijk je echt in het buitengebied te zijn, maar net links en net rechts van het beeld op de foto staan gewoon huizen.
En net achter de rij knotwilgen aan het einde van het weiland loopt de A28. Doordat de Hondsrug net iets hoger ligt, een meter of twee, is de snelweg ook niet te zien. Wij wonen een paar 100 meter naar het westen (weiland in) en dan paar 100 meter naar het zuiden (links van de foto). Zo dicht bij kun je mooie plekjes vinden.

Hondsrug

Tijdens het ommetje keken we ook uit naar ‘happy stones‘, maar die vinden we al een tijdje niet meer. Wellicht volgende week als het meivakantie is en veel kinders thuis zitten (er er voor dinsdag veel regen voorspeld is). Wel vonden we een een vrolijk fietsje bij ons op de oprit. Die zetten we even netjes aan de kant bij het begin van het ommetje. Bij terugkomst was ie weg. We gaan ervan uit dat de eigenaar de fiets weer even is komen ophalen.

Happy fietsje

Kieviten in de Hortus

Altijd weer een feest, de kievietsbloemen in bloei in de Hortus Haren. In de Laarmantuin. Een veld vol: het zachtgeel van de slanke sleutelbloem en daar tussen de witte of donker roodpaars geblokte klokjes van de kievietsbloemen.

In de Hortus

Ook bij ons in de tuin worden het er langzaam meer. Afgelopen najaar heb ik weer wat extra bolletjes in het ‘bloemenweitje’ rondom de appelboom gezet. Afkomstig van een dikke pol kievitsbloembolletjes, wel 50, die al meer dan 25 jaar op 1 plek in de border stonden, heel dicht op elkaar gepropt. In het voorjaar een stikke bij de pol neergezet, in het najaar de hele pol opgenomen en ongeveer de helft, iets uit elkaar terug gezet. De andere helft leverde een heleboel losse bolletjes die ik achter in het grasveld plantte. In de tuin hebben we alleen de rode variant. In de Hortus op verschillende plekken juist veel witte.

In onze achtertuin
Ook de slanke sleutelbloem vermeerder ik steeds en verspreid ze door de tuin. Begonnen met klein polletje, ooit meegenomen van een plantenruil aan de Ruige Laan.

Bosgeelster

Ik had er al eerder over gelezen in mijn boeken over stinzenplanten: de bosgeelster. Een bolgewassen , in het voorjaar bloeiend met gele bloempjes. Zoals de naam al suggereert: op beschaduwde plaatsen in vochtige en voedselrijke grond, ook wel in vochtige weilanden. Vorige week kwamen we ze tegen in de berm in Haren, tijdens een van onze reguliere ommetjes. Hielp natuurlijk wel dat er een opvallend bordje bij stond….

Even goed kijken in de berm en toen zagen we dit geelgroene plantje, nog geen 15 centimeter hoog. Kan niet missen. De plant heet nu Gagea Lutea (luteum = geel), en is lid van de leliefamilie. Oorspronkelijk werd de plant door Linnaeus, lang geleden al weer in 1753, ornithogalum luteum genoemd.

Een stukje verderop in de berm stonden er nog veel meer. Na de bloei vormt zich een doosvrucht, en de zaadjes hebben een mierenbroodje. Een lekker hapje voor de mieren, die met de zaden op sjouw gaan en zo het zaad verspreiden. Dan krijg je zo’n leuk perkje vol.

Misschien iets om in het bosstukje van onze tuin, helemaal achterin te proberen. Daar zijn de sneeuwklokken en crocussen al geweest, de bosanemonen zijn zo goed aan hun eindje, de primula’s staan volop te stralen en daslook moet nog komen. Daar tussen in dan een paar bosgeelsterren ….

Tuin Hans en Ivonne

Vrijdagmiddag gesprek met voormalig-collega Hans. Omdat het nog steeds vanuit huis werken is lag een ‘teams’ meeting voor de hand. Maar dat deden we anders. We spraken af in de tuin, bij Hans. Was een gokje, de afspraak maakten we twee weken eerder, dus hoe zou het weer zijn. Eerder in de week was het erg koud en veel wind. De vrijdag nog steeds flink wat wind, en tegelijk uitermate zonnig. Aan de zuidkant van het huis (noordenwind), was het prima toeven, zonder jas zelfs.

En naast het zakelijke deel van onze ontmoeting, natuurlijk ook een rondje door de tuin. Leuke is dat ik deze tuin, lang geleden, al eens gezien heb. Toen woonden er nog andere mensen, die altijd meededen met de open tuinen van Groet en Bloei.

Een hele lange smalle tuin. Nu nog veel groen.

Narcissen

Lente is narcissentijd.
Overal het vrolijke geel.
Zelfs als het miezerig is
en nat.

De zonnige bloemen
maken me blij.
In sneeuw en wind,
kop omlaag, ze buigen mee.

Komt zon,
dan steken ze de kop weer op.
Trompetteren
de lente.

5 april , 9:44 uur. in de sneeuw. De volgende ochtend lagen de narcissen met hun bloemengezicht plat op de grond, omlaag geduwd met een verijsd laagje sneeuw. Narcissen gaan niet bij de pakken neer zitten, paar dagen later, staan ze weer vrolijk overeind.
5 april 16:58, na een grijze dag, toch nog even een klein wandelingetje. Perkje Emmalaan.
Aan weerszijden van fietspad.
7 april, Narcis in pot met bollenlasagna

10 april ; topzwaar van alle rokken, deze narcis. Staat in de bollenmand.
10 april: Sieneke houdt de bloem even omhoog om onder de rokken te kunnen kijken. Geen trompet meer herkenbaar,

Onnen-ommetje

Morgen en overmorgen belooft het weerbericht slecht weer, nat en misschien zelfs sneeuw; veel wind ook. Dus vandaag een wandeling gemaakt, vanmorgen . Lekker rustig in het begin. 13 km rondje van Haren via Onnen, Appelbergen, Viaductweg, Boerlaan en Moarweg.
Overal gele bloemen in tuinen, veel narcissen.

Ben en Roos
Dalweg, oud bordje
Helling omhoog, viaductweg
Tuin Gert
Ingezoomd op de bijen!
Hoepelrok narcis – in Hortus

Trollen onder dak

Vrijdag was het mooi weer, en we besloten een stukje te fietsen en daar dan een rondje te wandelen. Iets verder van huis. Flinke noordenwind, bepaalde de richting: eerst naar het noorden (noordoosten. Rode om de borgmeren bij Harkstede.

Niet de ‘mooiste wandeling ooit’, aan zuidkant van het grootste meer keek je steeds tegen alle hutje mutje nieuwbouwhuizen aan ‘t water, aan de oostkant een avontuurlijk pad blak langs het water (en af en toe een sprong over een blubberstrook), aan de noordkant langs de oude hoofdweg, door het oude dorp (wat verder van het water, en aan de westkant weer omlaag.
Mooi doorkijkjes, dat wel.

Zondag middag een wandeling naar het Sterrebos in Zuid-Groningen. Bij de entree een groepje houten trollen, die uitleg geven over de beplanting in het oude bosje. Deze trollengroep staat (zit) er sinds 2009. Ze hebben een dakje boven hun hoofd om ze te beschermen tegen de regen. De eerste groep was langzaam weggerot. Op de achtergrond een grasheuvel met duizenden krokussen. Het was grijs en winderig, de meeste krokussen waren dicht. En dan ziet het er ook de foto een stuk minder indrukwekkend uit dan als je er naast staat. Ga even kijke, als je in de buurt woont. Gewoon vanaf de Hereweg te zien, net voor je (vanuit Haren) onder de ringweg doorgaat.