Categorie: Fruit

Vanmorgen zaten er twee lijsters op de pergola, krantjes te plukken. Over de pergola groeit een druif, maar dat is dit jaar helemaal misgegaan met de druiven. Een deel is op gesmikkeld door de merels een maand geleden, maar de meeste drruiven zijn ingedroogd en zitten nog steeds als ’trosjes krenten’ aan de struik. Mijn inschatting is dat ze last hebben gehad van schimmels omdat er te weinig ventilatie was: Een hele grote hortensia onder de druif, een kamperfoelie en een Japanse wijnbes er doorheen. En de druif zelf is ook helemaal uit de kluiten gegroeid.
Voornemen: volgend jaar de druif meer ruimte geven en een aantal takken terugnemen.
Elk nadeel heeft zijn voordeel. Het lijsterpaar kon zich vanmorgen heerlijk tegoed doen aan de krentjes.

Over vruchten geschreven: er zijn genoeg bessen en bottels.
Hieronder de bottels van de rosa multiflora, meeste jaren iets ronder dan nu.
Daaronder de sneeuwbes (zie je de twee voorpoten van een spin die zich achter het rechterblad verstopt?) En helemaal onderaan de tros donkeroranje glanzende bottels van de egelantier.

Maandag verwacht ik een grote vaas met rozenbotteltakken te hebben. Dan komt Reinier snoeien, onder andere de Rosa multiflora, die inmiddels de toppen van de drie pruimenbomen-op-rij heeft bereikt. Een beetje intomen is op zijn plaats.

Goed opletten als je de bloemen van de Japanse wijnbes wilt zien. Je kent vast wel de fijnbesnaarde rode bloemknoppen voor de bloei. Dan bloeien de bloemen even met een klein, weinig opvallend wit. bloempje. En vervolgens sluiten de kelkbladeren zich weer dicht over de beginnende vrucht. Als je even niet oplet zie je de vruchten verschijnen aan de plant zonder dat je de bloemen echt gezien hebt. Vandaag voor het eerst bewust de bloemen gezien. Net als het rijpen van de vruchten (niet allemaal tegelijk), bloeien ook de bloemen in een ’trosje’ niet allemaal tegelijk. Vandaar dat ze misschien ook niet zo opvallen.

Ook deze plant is in de Verenigde Staten een invasieve exoot.

En ook onze Japanse Wijnbes heb ik in het voorjaar niet voldoende teruggesnoeid (zie Tsunami). Ze groeit bij de pergola, waar de druif overheen groeit. En is bezig met een opmars naar de zijdeur, het pad naar de schuur langzaam overstekend… Komende dagen maar eens kijken of er nog iets te redden valt met opbinden. Zou jammer zijn om een flink deel van de vruchten in wording af te moeten snoeien.

Zo mooi in deze tijd van het jaar.
De ontluikende appelbloesem.

In het wit: de jonathan.
In het roze met wit: de elstar.

Voor de appeloogst doen we het niet echt. De bomen zijn al heel oud en worden overgroeid door de bomenrij die er achter staat en in de zomer veel vocht wegtrekt en schaduw geeft. Waar we -meer dan 20 jaar geleden- bijna een kist appels van de Elstar afhaalden, zijn het er nu een handjevol. Meestal gewoon direct van de boom geplukt, en in de tuin opgegeten. Deze Elstars zijn niet heel goed houdbaar. De Jonathans zijn beter houdbaar, en blijven ook lekker lang aan de boom hangen. Meestal pluk ik ze pas heel laat en bewaar ze voor de vogels in de winter.

De laatste tuinklus die ik in 2023 had gepland, het snoeien van de druif, is er bij ingeschoten. Het was steeds zo nat. Nu is het de eerste tuinklus van 2024 geworden. Op 2 januari met een paar droge uurtjes naar buiten. En de druif, over de pergola heen, teruggesnoeid. Daar groeit ook een Japanse wijnbes waarvan ik de bloeitakken van vorig jaar heb verwijderd. En de kamperfoelie ook teruggesnoeid, zodat ie niet meer door de druif heen groeit.

Elk najaar als de appels rijp zijn, beginnen ze van de boom te vallen. Niet allemaal tegelijk. Sommige worden een handje geholpen door de vogels (gaaien of eksters) of de eekhoorns, die een hapje komen nemen en daarbij de appels eraf gooien. Dat is de tijd dat ik de mooiste appels die al gevallen zijn van de grond raap, en de appels die nog aan de boom zitten pluk. Dan gaan ze de schuur in als voorraadje om in de winter aan de vogels te voeren.