Bessen in soorten en maten

Dit zijn ze nog niet eens allemaal, de bessen in onze tuin. Bijvoorbeeld de lijsterbessen staan niet op de foto (vooral omdat ze vrijwel allemaal al door de merels zijn opgegeten). Ook de zwarte bessen van de liguster ontbreken, en de paarszwarte bessen van de lonicera nitida. En de bessen van de van de cotoneasters en sneeuwbes (symphoricarpos), en de langwerpige besjes van de zuurbes. En ik ben er vast nog een paar vergeten.

De bessen van de klimop zijn nog niet rijp. Net als de taxusbes, derde foto: je ziet al wel de pit, die straks diepzwart wordt. Het framboosrode vruchtvlees moet nog aangroeien.

Klimopviooltje

Viola hederacea is een klein snelgroeiend kruipend viooltje uit Australië met leuke blauwwitte bloemetjes op steeltjes. Ze blijven het hele jaar door verschijnen, schijnt het, als je de uitgebloeide bloempjes weghaalt. Het plantjes is matig tot niet winterhard. In de tuin geplant kan het een leuk tapijt vormen, dat lang bloeit maar bij de eerste vorst afsterft. Binnen is het plantje te overwinteren, vorstvrij. Dat ga ik proberen.

De plant komt uit Australie, maar wil wel halfschaduw en vochtig gehouden worden. En ook kalkarme grond, nou daar kunnen. we voor zorgen bij ons in de tuin.

Als tip las ik dat de plant erg leuk is in een hangpot of hangen basket, waar ze als een meterslange waterval gaat uithangen. Dat is iets voor volgend groeiseizoen.

Collage

Deze foto ziet er- toeval- een beetje uit als een collage. Je ziet een hommel hangen, een los bloempje links onder, en de bloemtuil van een verbena aan de rechterkant van de foto. De hommel en het lossen bloempje lijken erin de zijn ‘gefotoshopt’. Een beetje onwerkelijk.

Is niet zo. De hommel had zich net te goed gedaan aan de nectar in de bloemen, en heeft zich net weer afgezet om weg te vliegen, tong nog uitgestoken. Het bloempje waar ze zich vanaf afzette viel af en zweeft nog net in het beeldveld van de foto.

Mollengangen

Een paar maanden hebben in een grasperkje aan het eind van de straat rijplaten gelegen. Er waren bouwwerkzaamheden in de buurt en er stonden allerlei containers en bouwmaterialen. Vorige week zijn de ppalten opgeruimd. Het gras is na die maanden helemaal verdwenen. Erg grappig om te zien was het hele netwerk van gangen dat een mol (denk ik) ter plekke heeft gemaakt.

Best kunstzinnig. meestal zie je alleen her en der een molshoop, en niet hoe het gangen stelsel eruit ziet. Met doorgaande wegen en doodlopende gangetjes.

Persicaria amplexicaulis

Een dankbare tuinplant, lang bloeiend in de nazomer. Mooi als flinke bos, maar pas op in te kleine borders. Al met al is het een forse, tot ongeveer 1 meter hoog, die zich geleidelijk uitbreid en over kleinere omgevingsplanten heenwalst. Bekend van allerlei Piet Oudolf-tuinen, vaak in combinatie met siergrassen. Deze tijd van het jaar een veel door insecten bezocht bloeiende plant. Wij hebben vooral de donkerrode Persicaria amplixicaulis ‘firetail’. Ook een aantal van de iets minder sterke lichtroze bloeiende Persicaria amplicaulis ‘rosea’. Het maakt de bijen niet uit.

Van onderen

Op de foto, zo van onder genomen, zie je vooral het silhouet van deze virginische ereprijs. Dit is de witbloeiende versie, die veronicastrum virginicum ‘alba’ (of soms ‘album’ ). Ze is wat slanker en sierlijker en blijft (bij ons in de tuin) een stuk beter rechtop staan dan de gewone soort, die een beetje laf roze paars bloeit. Bij grote stortbuien in de nazomer gaat ze uiteindelijk toch wel vaak hangen, als je haar dan niet een beetje steunt. 140 – 160 cm hoog, afhankelijk van weer en standplaats. Hoog genoeg om ook eens van onder te fotograferen, voor de vorm.

De foto is al later op de dag, nu zie je niet hoe de bloemen een waar feest voor bijen en hommels vormen. Alhoewel, net rechts van het midden op de foto zie je, net onder de bovenste bladerkrans nog een hommel vliegen.

Speurneuzen

Met een aantal vrijwilligers organiseren we jaarlijks een Hortus-wetenschapstent, als onderdeel van het kinderfestival in Hortus Haren. Dit jaar was dat op 29 augustus. Niet helemaal droog, maar we hadden een mooie tent. Gelukkig genoeg ruimte, zodat tijdens een bui een heleboel bezoekers even bij ons in de tent konden schuilen, met kinderwagens en al.

Lotte, Sander, Wendy, Tineke, Tjerk, Gerard, Miriam, Kamiel, Ingeborg, Desiree, Gré en Tita. Allemaal leverden we een bijdrage om iets van verwondering over te brengen op de vaak jonge kinderen. En uiteraard ook hun ouders.

Ik had dit jaar een aantal geurgeraniums (eigenlijk: geur-pelargoniums) van huis meegenomen. De opdracht voor de jonge bezoekers van het festival was om aan de geur van de bladeren (zachtjes wrijven) te raden welke geur de plant afgaf. Met een aantal plaatjes die de geur omschreven: pepermunt, citroen, zeep, dennenboom, cola… Als vraagteken had ik de geranium maccrorhyzim, vaste winterharde tuinplant. Ik vroeg iedereen hoe ze die geur van het geurende blad zouden omschrijven. Daar kwam geen eensluidend antwoord op: variërend van : zeep, kruidig, scherp, eigenaardig tot geurig en fris. Tja, daar kan ik geen plaatje (tekening bij zoeken).

Groot succes waren weer de waterbeestjes, lekker kliederen met schepnetjes en de microscopen (zaden, houtschijven en kindervingers of gevonden frommeltjes). Dit jaar hadden we ook weer een aantal slakken en (nieuw) een kast met verschillende rupsen. Ook nieuw: zwerfstenen, verzameld in de Hortus. De kalksteenfossielen trokken ook veel aandacht. Het viel ons echt op hoeveel ouders verteleden dat hun kinderen dol op stenen waren, en ze overal en nergens va mee namen.

Een lokkertje was dat elk kind een van de stenen mocht uitzoeken uit een grabbelbak. Zoals steenkenner Harry Huisman van het hunebedcentrum al had voorspeld: de vuursteentjes waren het eerst verdwenen! Vandaag tijdens een wandeling weer twee broekzakken vol vuursteentjes van de Hondsrug verzameld, voor een volgende keer.

Eindeloze heide

De zomervakantie is voorbij.
Augustus is bijna voorbij.
De zomer is nog niet voorbij.

Af en toe zomers, af en toe koeler.
Perfect om af en toe nog een wandeldagje mee te pikken.
Drenthe dichtbij, toptijd voor hei.

Afgelopen maandag wandeleden we over het Hijkerveld
(voordat het wellicht definitief afgeloste wordt (of deels?) voor uitbreiding defensieterrein.
Deze keer geen Wielewaal, zoals vorig jaar in het voorjaar.
Weinig vogel te horen eind augustus.

Kleur in overvloed.
Allemaal paars.
Ik was weer vergeten hoe sterk de heide geurt als ze in volle bloei staat.
Alsof je in een pot honing rondloopt.

Er waren een paar stukken waar de heide verbrand was door het droge, hete zomerweer deze zomer, maar iets meer naar het zuiden op het hijkerveld alleen paars. Dit is een gebied van natte heide, met verschillende vennen en meertjes.


Chinese Roos

Van kamerplant tot struik of boom. De Hibiscus. De grote bloemen meestal in kleuren variërend van wit, tot roze tot dieprood.
Met altijd een opvallend hart, vaak donkergekleurd, dat de meeldraden en stamper omsluit. Overvloedig stuifmeel bepoedert de bloemblaadjes.

Deze twee staan in de Chinese tuin de Hortus Haren.
Afgelopen jaren hadden we regelmatig de Hibiscus trionum in eigen tuin, in pot op terras. En voor wie wel eens stokrozen in de tuin heeft gehad, of kaasjeskruid, die herkent meteen de sterke familiegelijkenis van de bloemen.