't Groentje

Anthriscus sylvestris of fluitenkruid is een plant uit de schermbloemenfamilie. Eerste helft mei prachtig in bloei. De blei begint soms al in april en kan doorlopen tot juni; ongeveer nu, half mei , vind ik het wel het mooist. Hele wolken langs de kant van sloten, en in bermen. Uit zachtgroen diepgevoelde bulten blad, komt in een paar dagen de bloemstengel met steeds verder vertakkende witte schermbloemen te voorschijn. En heb je wel eens gezien dat elk individueel bloempje in zo’;n scherm een aparte vorm heeft. Let maar eens op. Alle bloempjes hebben 5 blaadjes. Maar niet alle bloemblaadjes (kroonblaadjes) zijn even groot. Als je heel goed kijkt zie je dat er een grootste blaadje is, twee blaadjes die iets kleiner zijn, en de laatste 2 nog kleiner.

Ik heb al eens geprobeerd fluitenkruid uit een berm in onze tuin te zetten, de plek was waarschijnlijk te droog, en fluitenkruid met haar penwortel houdt niet van verplanten. Ook wel eens geprobeerd de roodstelige variant over te houden (plantje van Willy gekregen), maar helaas, mister slak kwam in de eerste nacht al langs: mjam, hap slik weg. Misschien verder op in het seizoen een zaadscherm uit de berm halen en de plant ter plekke proberen te zaaien.
Zo mooi als een grote vlakte met wuivende schermen zal het wel niet worden, maar een eigen fluitenkruid in de tuin heeft wel wat. Ogen dicht en de fluitenkruid geur van de lente opsnuiven.

De foto’s zijn van vanmiddag, parkje om de hoek.

Laatste vakantie dag : smorgens om half 7 op om nog -voor het ontbijt- een keer naar de Kuhstall te klimmen, een mooie rotsboog. Op dat tijdstip was er niemand, een paar dagen eerder (1 mei, vrije dag/ feestdag in Duitsland) was het hartstikke druk. tegen 8 uur weer in ons hoytel voor het ontbijt, toen met bagage en bus naar Königstein, het dorpje waar we onze wandelvakantie waren begonnen en waar de auto stond. De laatste dag voerde ons naar Dresden, een rustig hotel in de Neustatt. Met een draaie tuin waar nachtegaal en merel om het hardst zingen. Op de andere Elbeoever de Altstatt (mooi herbouwd na de verwoestingen van WOII). Echt zomers, 25 graden! We hadden maar een middag en die besteedden we aan de botanische tuin, het Stads museum (koel en om wat meer van de geschiedenis van de stad te leren), en een leuk italiaans restaurantje voor het diner.

Thunbergia Mysorensis uit zuid India, in de tropische kas. Pas op de foto op het compouterscherm zag ik de miertjes die in de bovenste open bloem rondwandelen.

Klinkt als zwtitserland, maar is de streek in Oost-Duitsland, ten zuid oosten van Dresden, vlk tegen de Tsjechische en Poolse grens aan. Hier waren we op wandelvakantie afgelopen week. Wat een prachtig gebied. Veel, heel veel rotsen, de kronkelende Elbe en bossen getooid in lentegroen. Veel beuken, bij sommige wandelingen veel dode dennen, geveld door de bastkever (extra in opmars door aantal droge jaren), en soms branden. Triest, soms , als die bomen als mikadostokjes door elkaar en ov er elkaar liggend. En tegelijkertijd op veel plekken een waas van het lichtgroen van jonge berken, zo’;n twee meter hoog, die hun kans schoon zien om uitbundig te groeien. We hadden ongelofelijke bof met het weer (ook hier in Nederland trouwens lazen we in het weerbericht. Voor wandelliefhebbers een aanrader.
En wil je nog wat meer: overal zagen we mensen klimmen met touwen, tegen de vaak bijna loodrechte rotswanden. De naam voor die streek is niet toevallig, al ruim 150 jaar komen hier toeristen genieten van de bergachtige indrukken. Door een combinatie van harde gesteenten en zachte zandsteen, en de eindeloze stroom van de Elbe zijn er fraaie tafelbergen ontstaan.