Goudhaantje

Tijdens de lunch opeens een bonk(je) tegen het raam, een vogeltje dat er tegen aan vliegt. Klonk niet zo hard, toch even kijken. En als ik goed kijk, zie ik een wat versuft goudhaantje op het grindpad zitten. koffie beetje scheef 1 kant op, dan draait het zich om en kijkt me recht, priemend aan. WE blijven elkaar aankijken.
Het is koud, ongeveer 1 graad, en en waait een ijskoude zuidenwind, Z4. De veertjes van het beestje worden steeds opzij geblazen. Brr, hoe kan zo’n beestje zich warmhouden. En het zit ook nog op een hoofdroute van de katten uit de buurt op de grond.

Ik schiet in de ‘reddingsmode’. Ga een mandje zoeken, kranten erin, een theedoek met een flesje met warm water als kruikje, een paar zaadjes. En op naar het vogeltje. Ik hurk er een tijdje bij neer, zo klein, zo fijn. Het beestje zit eerst vooral op de zelfde plek, draait wel een beetje rond, fladdert een klein stukje het groen is (al beter), en tot mijn blijdschap nog iets later weer de taxus in. Daar komt ook gepiep van andere minivogeltjes uit.

Ik vertrek weer met mijn mandje. De kruik gebruik ik voor mijn eigen koude handen, de foto’s voor dit blogje. Dag klein vogeltje.

Jaarrond

Binnenkort is ook de hazelaar het blad kwijt, de wilg is al bijna zover. Dan zien we onze eekhoorns ook weer wat vaker. Ze zijn er het hele jaar, komen vrijwel dagelijks de nootjes halen die Eddy voor ze klaarlegt. Vaste prik elke ochtend. ’s Zomers wat minder te zien door het dicht bladerdek. Totdat Eddy een paar maanden geleden de webcam installeerde. Vooruit, maar weer.

Twee maal een poserende Erik, de eekhoorn.

Nu komen ze weer met zijn tweeën, Erik en Erika, rode staart en zwarte staart. Over een tijdje vooral Erik. Dat is als ze weer een nestje hebben, in februari. Wáár dat hebben we nog nooit ontdekt, kan niet ver zijn.

WISJEDAT voor de invoering van muntgeld in Finland eekhoornpelzen als betaalmiddel werden gebruikt? Het Finse woord oravannahka (eekhoornpels) is nog steeds een synoniem voor geld.

Jubileum Geopark

Op vrijdag middag 21 november viert Stichting Geopark de Hondsrug haar 10 jarig jubileum als lid van de familie van ‘Unesco Global Geoparks’. Het was het eerste Global Geopark in Nederland, inmiddels is er een tweede bij.

Eerder dit jaar vond de ‘audit’ plaats van Unesco, of het park nog wel voldeed aan de eisen die daar aangesteld worden. Het resultaat was een ‘ groene’ kaart, ja de naam Geopark mag ook de komende jaren gehanteerd worden. De middag was gevuld met terugblikken, mijlpalen successen en vooruitkijken. Met mooie woorden vanuit de provincie en Unesco, met een ludiek verhaal en passend kado (een zwerfkei/balaststeen) vanuit dat andere Geopark (Schelde delta), met mooie muziek en zang zang van Martije Lubbers, met een bijzonder verhaal van ‘wandelprofessor’ Zef Hemel over wat de Hondsrug zo uniek maakt (dat wat in het verleden NIET gedaan is), met een inzichtelijk verhaal van Erik Meijles , landschapsgeografie over wat de Hondsrug nu precies is/ waar het geografisch ligt. Dat blijft erg van de ‘bril’ van de betreffende persoon af te hangen. Afsluiter van het programma was de onthulling van de ‘pop-up’ expositie, die nu aan haar zwervend bestaan langs verschillende gemeenten van het geopark gaat beginnen, te beginnen in gemeente Aa en Hunze.

Onthulling Pop-up tentoonstelling. Het noordelijkste puntje van de Hondsrug, het bovenste blauwe stukje op de kaart op foto 4, is geen Drenthe, maar Groningen. Het is het middendeel van Dorp Haren, tot aan de Martinitoren in centrum Groningen.

Vanuit Hortus Haren was ik aanwezig bij het jubileum, samen met algemeen manager Gea Bijkerk. We zijn actief in gesprek met het Geopark om de rol van de Hortus als herkenbare ’toegangspoort’ voor het Geopark de komende maanden meer zichtbaarheid te geven. Met de Hondsrugtuin maakt de Hortus als sinds 2017 deel uit van het Geopark.
Zo zijn we nog op zoek naar een gulle donateur van een aantal echt grote zwerfkeien voor in de Hondsrugtuin. Zie www.hortusharen.nl/op-zoek-naar-grote-keien/ .

Mijlpalen Geopark

2016 – Groei en professionalisering
2017 – Masterplan en Unesco evaluatievoorbereiding
2018 – Beleving en nieuwe publieksproducten
2019 – Verhalen, boerderijen en internationale samenwerking
2020 – Corona en het buitenjaar
2021 – Succesvolle Unesco herbeoordeling
2022 – Europees podium en internationale erkenning
2023 – Vernieuwing en identiteitsversterking
2024 – Nieuwe koers en voorbereiding jubileum
2025 – 10 jaar UNESCO Global Geopark … en vooruit!


Oost west route

Het dwarspad achter in onze tuin loopt ruwweg oost- west. Iets nauwkeuriger : ongeveer oost-noord-oost naar west-zuid-west, maar dat is altijd lastiger aangeven. Dus bij een korte beschrijving van elementen in de tuin gebruik ik de benadering van oost – west.

Op de foto’s het pad, zowel van west naar oost , als van oost naar west. Maar welke is welke?

Daarvoor moet je of de tuin kennen, dan weet je waar het eekhoornkastje in de hazelaar hangt.
Of Je moet weten hoe laat en waar de foto gemaakt is. Dat is 16 november rond 2 uur ’s middags. Dan kun je aan de schaduwen zien welke de oost west foto is.

Onophoudelijk

Op 21 november begint het te sneeuwen, en het houdt niet meer op.

Dikke vlokken dwarrelen.
Eindeloos neer.
Soms even omhoog,
met een windvlaag.
Onverbiddelijk weer neer.
Elke sneeuwvlok:
Anders en uniek.
Samen:
koud water

Hier in Groningen heeft het ongeveer twee minuten gesneeuwd, de straat werd niet eens wit. Maar als je zo, vanuit de erker naar de grote vlokken tegen de grijze hemel kijkt …. dan kun je je voorstellen hoe het is als het echt continu doorsneeuwt. Uur na uur.
Hier gewoon een loopje van 2 seconden, hier niet elke sneeuwvlok anders, als je good kijkt zie je ze weer opnieuw langs dwarrelen na 2 seconden.


Beerdiertje!

Jaaaaah, het is gelukt om een beerdiertje live te zien!

Dat was zaterdag middag 8 november, tijdens de micrsocopiedag, waar we ook in Hortus Haren aan meededen. De organisatie deed ik samen met Wendy, educatiemedewerker bij de Hortus. Verschillende vrijwilligers ondersteunden bij de microscopen. Derde keer dat we vanuit de Hortus meedoen met de microscopiedag. Vanaf het begin is ook Clemens betrokken. Clemens is Technisch Onderwijs Assistent (TOA) bij het Harens Lyceum, de middelbare school letterlijk aan de overkant van de straat van de Hortus. Clemens is ook actief in de microscopievereniging.

Ik had hem gevraagd om voor de microscopiemiddag waterdiertjes mee te nemen, met als speciaal verzoek: Kun je misschien ook beerdiertjes laten zien? Clemens wilde dat wel proberen, maar gaf aan dat het hem tot dan toe niet gelukt was. Nou op 8 november dus wel. Kreten van enthousiasme bij de bezoekers en vrijwilligers toen we zo’n beerdiertje in beeld kregen.

Beerdiertjes, ook wel mosbeertjes of waterbeertjes genoemd, zijn kleine meercellig beestjes. 0,5- 1 mm lang en vrijwel niet met het blote oog te zien. Ze leven in vochtige omgevingen: in water, maar ook op het land in mossen en korstmossen of in vochtig zand. Ze zijn ware overlevingskunstenaars en kunnen vrijwel volledig uitdrogen, jaargang uitgedroogd blijven en weer tot leven komen als er weer vocht is. Ze komen overal ter wereld voor, ruim 1000 verschillende soorten. Kunnen tegen extreem hoge temperaturen, enorme druk, en ijskoude gebieden.

Toeval? Op 9 november, de dag na de microscopiedag was er een item bij Vroege Vogels over beerdiertjes! Ook hier een leuk filmpje. Zelden op wikipedia zo’n lange beschrijving van een woord tegengekomen als van een beerdiertje. Met veel wonderbaarlijke feiten.

Tardigrades - Star Trek
Creative Commons

November klaproos en raapzaad

Onder het zijraam, ineens weer een rode bloem. De klaproos heeft er gewoon nog eentje aan vast geknoopt. 9 november, wat een bijzondere bloeitijd.

Zie ook hier, blog van 10 augustus.

Niet knalrood, maar knalgeel.
Langs het fietspad langs het kanaal staat een hele zoom met raapzaad in bloei. Hier is in de zomermaanden gewerkt, en is kaal zand langs de kanaaloever gestort. Hier wordt gewerkt aan verbreding van het fietspad, een doorfietsroute van Groningen naar Assen. En met het zachte weer (en raapzaad zaad in het zand waarschijnlijk) komen de raapzaadplanten nu in november in bloei.

Over na het snoeien

Afgelopen maandag was Reinier hier weer voor wat snoeiwerk. Onder andere de Amberboom (nu meeste blaadjes eraf), een deel van e rosa multiflora die tot heel hoog in de pruimenbomen klimt en de bonte hulst. Een grote berg takken op de oprit. Na het versnipperen teruggebracht tot twee volle kliko’s snippers. Die snippers zijn weer over een paar paadjes in de tuin uitgestrooid.
En net voor het snipperen knipte ik nog een flink aantal bes- en bottledragende takken af. Voor een herfstige vaas en reuze’bloemstuk’ bij de deur.

Op het grasveld ligt nog een stapel takken hulst met mooie rode besjes. Ben van plan die morgen bij de straat te zetten, voor de liefhebber van vroege kerststukjes.