Euphorbia Woodii

Het geslacht van de Euphorbia of wolfsmelkachtige is een van de grootste plantengeslachten, met wereldwijd zeker 2300 soorten. In bijna elke tuin te vinden denk ik. Zoals de inheemse heksenmelk (Euphorbia esula), cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias), de amandelwolfsmelk (Euphorbia amygdaloides) of het lage kroontjeskruid (Euphorbia helioscopia).

In droge en hete gebieden, bijvoorbeeld in Zuid Afrika heeft een aantal soorten zich zo ontwikkeld dat ze sprekend lijken op cactussen of vetplanten, convergente evolutie heet dat.

Dit is de Euphorbia woodii, onder ander te bekijken in Hortus Botanicus Haren. Nu in de bloeitijd herken je makkelijk, aan de kleur van de geelgroene bloemen, dat het een Euphorbia is. Als straks de plant weer uitgebloeid is vallen vooral de groenblijvende ‘ takken’ op, die vanaf het centrum steeds langer worden en omlaag hangen. In het Engels wordt de plant ook ‘Medusa’s head’ genoemd.

Laatste benen

Sommige voorjaarsbollen zijn al weer (bijna) uitgebloeid. Wil je nog wat meekrijgen van de fritillaria’s in de bollentuin van de Hortus Haren, dan moet je snel wezen.
Ze zijn bijna uitgebloeid en …. komende week gaan de tuinmannen waarschijnlijk aan de gang om deze voorjaarsbollen op te rooien om de dahlia knollen te planten . Voor veel kleur in hoog en nazomer.

Gelukkig hebben we de plaatjes nog.

Howard en Hilda

De afgelopen weken kwamen ze bijna dagelijks langs, Howard en Hilda. Een koppel wilde eenden dat even in onze vijver komt foerageren. Soms overnachten ze er ook. Nou hebben we een grote vijver, wat verder van het terras in de tuin en een piepkleintje, 2 meter van het terras.

Tot onze verrassing kwamen Howard en Hilda afgelopen week, terwijl we buiten op het terras zaten te eten, al snaterend uit de grote vijver, wandelden over het grasveld, door de border, lang een klein paadje naar de kleine vijver. Plons 1, dat was Hilda. Even later, plons 2, Howard sprong er bij. Na een minuut of tien hadden ze het wel gezien en ging de wandeltocht de andere kant op, terug naar de grote vijver. Waar ze nestelen is ons niet duidelijk.

De draadjes met aluminum folie op de achtergrond van de laatste foto is tijdelijke bescherming van de kikkers (die een paar weken geleden nog niet goed wakker waren) tegen de reiger.

Epimedium

Bijzonder fraaie bodembedekkers, voor droge schaduw of halfschaduw. Ze vormen taaie dunne stengeltjes, met in het voorjaar vaak prachtig geaderd roodachtig getint uitlopend blad. Kleuren van de spinachtige bloemen variëren van allerlei geeltinten tot wit met roze. De Nederlandse naam is elfenbloem.

Epimedium behoort tot de berberisfamilie (waar ook allerlei bedragende prikkelstruiken toe behoren).Er zijn een kleine 70 soorten.

De planten komen van nature voor in Zuid Europa (2 soorten), Noord-Afrika (1 soort); verreweg de meesten komen uit Midden- en Oost-Azië.

Bijentelling 2026 – filmpje

Dit weekend zo druk bezig geweest met zaterdag concert van het koor waarin ik zing en zondag de plantenmarkt in de Hortus. Helemaal niet aan toegekomen om mee te doen met de nationale bijentelling, dit weekend.

Het blijkt morgen ook nog te kunnen dus ik ga morgen nog een poging doen! Bijen genoeg, vooral metselbijtjes. En uiteraard hommels, die zijn makkelijk(er) te identificeren.

Bijgaand filmpje is van afgelopen woensdag middag, de middagzon valt dan precies op het bijenhotel. Volop klandizie! Maar wel lastig tellen. Tot hoeveel komen jullie?

Plantenmarkt

Een heel team van vrijwilligers is de afgelopen maanden bezig geweest met het organiseren van de jaarlijkse plantenmarkt in de Hortus. Zondag 19 april was het zo ver. Zo’n 30 kramen van dichtbij en ver, veel planten, paar groene organisaties; lezingen en verkoop tweedehands tuinboeken (een aantal kende ik, stonden tot voor kort bij ons thuis in de kast) en oud gereedschap.

Zelf stond ik in de ochtend in de Vriendenkraam, met een aantal potjes met stekken van geurgeraniums voor de liefhebber. We konden vandaag 36 nieuwe (hernieuwde) Vrienden bijschrijven.

Foto nr 1 is gemaakt door Wiebo, medevrijwilliger.

Lentegeel

Het toppunt van lente in geel: hele weilanden vol met geel bloeiende paardenbloemen tussen het verse lentegroen. Een paar dagen maar, op zijn geelst, daarna zijn de eerste bloemen al weer uitgebloeid en een tot twee weken later is het veld zilver van de pruikenbollen met zaadjes.

In de tuin hebben we op allerlei plekken paardenbloemen, ik laat ze bloeien, en vanaf nu loop ik regelmatig door de tuin om de uitgebloeide knoppen af te plukken (om een deel van nieuw pluis te voorkomen).

Er is veel meer geel te zien in deze tijd van het jaar. Onderstaande foto’s zijn allemaal van afgelopen week. En ik ben niet eens bewust op zoek gegaan naar geel bloeiend spul.

Voedselhulp

Op een zonnige woensdag middag zaten we op het terras, en naast mij op de grond zat een wilde bij in de zon. Een half uur later nog steeds. Ik gaf een voorzichtig zetje en er volgde een voorzichtige reactie van de bij. Halve draai, maar meer niet. Bij vergeten, maar de volgende dag weer in gedachten. Zou ze er nog zitten? Ja, ze zat er nog, en nog steeds -bij aanstoten- enige beweging.

Misschien wel een ‘hongerklap’ dacht ik, dus bijtje opgepakt en voor buisbloem van bloeiende gele dovenetel gehouden. Ze stapte over en begin meteen te smullen. Weer energie opdoen. En een tijdje later vloog ze weg.

Goede daad van de dag: voedselhulp voor hongerige bij.

Waar is de kleur

Al eerder schreef ik over een groeiende collectie geurgeraniums. Ze staan nog net in de serre (na binnen overwinterd te hebben), en gaan binnenkort naar het overdekte terras buiten. Vandaag stond ik de planten eens te bekijken en toen viel met op dat ze groen waren. Nu is dat niet zo gek, voor een bladplant. Het bijzondere is dat twee van de soorten in het verleden opvallende verkleuringen aan het blad hadden. En de nieuw bladeren zijn steeds groener geworden.

Links pelargonium ‘fragrant frosty’ , waar vorig jaar alle blaadjes een wit randje hadden. Nu zie je dat alle nieuwe blaadjes effen groen zijn.

Rechts pelargonium ‘royal oak’. stekken van een wat eigenaardig geurende pelargonium, die toen ik hem kocht dieprode vlekken in het hart van het blad had.

Waar zijn de vlekken gebleven?