Categorie: Beestjes

Een paar borders in onze tuin zijn opgeruimd.Rond de sneeuwklokken vlakte heb ik de afgestorven varenbladeren en andere afgestorven plantendelen weggehaald. Zodat ze mooier afsteken tegen de donkere grond. Iets minder donker dan vroeger want er tussen door groeit nu een heel tapijt-in-wording van een kleine lage stinzenplant, van Machteld meegenomen, waarover later meer. Ook het blad van de koningsvaren weggehaald, dat stond in een grote bult van een cm of 60 hoog en 120 cm in de breedte, en stengels van kattenstaarten en moerasspirea. Je kunt de vijver nu weer zien! En de eerste kleine rozetjes van de sleutelbloemen op de oever van de vijver.

Ook gesignaleerd, de eerste groene kikker in het zonnetje (donderdag) en een tandem bruine kikker (vanmorgen). Hommelkoninginnen vliegen rond, honingbijen en de eerste citroenvlinders. Eind van de middag de eerste zingende merel.

Het dwarspad achter in de tuin, waar ook het eekhoornkastje hangt, ligt bezaaid met de schalen van de leeggesmikkelde walnoten.

Zaterdagochtend, graad of acht en zon. De eekhoorns hadden de lente in de kop (of hormonen in het lijf). Ze renden in rondjes achter elkaar aan door de wilg en naburige zwarte els. Soms verticaal omhoog of omlaag, dan weer horizontaal boven langs een tak of juist aan de onderkant. Ik stond er bij en keek er naar. Zoef zoef, daar kwamen de twee weer langs, en ze verdwenen na een paar minuten naar links een paar tuinen verder op. En in de els… …daar zat nog steeds een eekhoorn! Lekker in het zonnetje de vacht te poetsen. Mijn interpretatie: deze derde eekhoorn is een vrouwtje, die de andere twee (mannetjes) lekker laat uitrazen en achter elkaar aanhollen, voordat ze er een uitzoekt om mee te paren. Eén dag duurt de pret, daarna gaan ze weer elk hun eigen weg.

Weer geteld vandaag, een paar keer een half uur.
3 x vanuit huis, in de buurt van de plekken waar we vogelvoer hebben hangen.
1 x in de achtertuin, stuk lastiger om er meerdere bij elkaar te zien. De vogels zitten dan hoog in de bomen, alleen silhouet, moeilijk kleur te zien. En ook meer verspreid. Wél de plek om extra vogels te zien, bijvoorbeeld de boomkruiper of de winterkoning. In de laatste sneeuwresten op de brug over de vijver de grote pootafdruk van de blauwe reiger gezien. Maar de vogel zelf niet, dus die telt niet mee. Dat geldt ook voor de 40-50 kramsvogels (voor het eerst vandaag). Zij streken allemaal neer in een grote boom van de overburen. Wel leuk, niet in eigen tuin, dus niet meetellen.

Wat hebben we wél geteld, de ‘beste’ telling van 14:55 vandaag ook ingestuurd.
Huismus: 20
Pimpelmees: 7
Koolmees: 6
Merel: 3 (1 V, 2 M)
Houtduif: 2
Vink: 2 (1 V, 1 M)
Goudhaan: 1
Grote bonte specht: 1
Roodborst: 1
Zwartkop: 1 (V)

Landelijke uitslag 2026

Voor het eerst sinds jaren is het niet de huismus die bovenaan staat, hij is net ingehaald door de koolmees. De pimpelmees niet ver achter de huismus op nummer 3.

Er is een vogel tegen het raam gevlogen, zei Eddy, kom eens kijken.
Dat was vorige week zaterdag, het was koud, ijzelde. Ik ging naar buiten en pakte het beestje op, helemaal daas, nog wel in leven, en hield het een tijdje in mijn handen om op te laten warmen. Ik had zelf geen jas aan, dus werd juist koud. Ik gebaarde Eddy om de deur open te doen, en me in de bijkeuken te laten. Daar zette ik de vogel neer, op de mat bij de achterdeur. Trillend stond ie daar, mannetjes vink, ademde erg snel, en sloot op enig moment zijn oogjes. Wat te doen? Had het beestje onherstelbare schade en heel veel pijn? Ik besloot een klusje in de bijkeuken te doen (bollen bellen), zodat ik hem in de gaten kon blijven houden. Na een minuut of 20 was de ademhaling rustiger, en ging er weer een oogje open. Heel voorzichtig haalde ik de zijdeur van het slot en zette de deur een eindje open. Fluitende vogels buiten (en kou). De vink leek alerter, oogjes helder. Nog vijf minuten later vloog ie op, eerst op de onderkant van het raam van de glazen deur, en toen omhoog de grote coniferen in.
Daag.

Als dank liet ie een vogelpoepje achter op de mat.

Een eindejaarskadootje dat volop gebruikt wordt door de gevederde vrienden in onze tuin. Als Eddy er net pinda’s in heeft gelegd komt vaak ook de gaai even een pinda wegpikken. Zo gauw hij ons ziet is ie weer weg, dus nog geen goede foto kunnen maken. Twee dagen een beetje voor gek gestaan door een kwartier met camera op statief in aanslag stil te staan, net vóór dat Eddy de pinda’s bijvulde. Zodat ik doodstil kon staan als de gaai er aan kwam.
Aanname: de gaai is hartstikke slim en komt direct nadat hij gezien heeft dat het voer bijgevuld is.
Misrekening! De gaai was nóg slimmer: hij kwam niet zolang ik daar zoutpilaar stond te wezen.

In ieder geval kwam al een kwartet kleine vogeltjes wél op bezoek.

Volgende weekend met de Nationale Tuinvogeltelling kunnen we ze gaan meetellen.

Van puntje snavel tot puntje staart lijkt de staartmees nog wel wat, maar het lijfje zelf is niet groter dan een pingpongbal. Rondtrekkend in familiegroepjes, van 5-10 exemplaren, komen ze vaak meerdere keren langs in de tuin, vaak een vaste route van struik naar boom, naar vogelvoer silo, naar struik. Als je buiten staat hoor je ze ook al komen, continu met elkaar kwebbelend met kleine hoge piepjes. Bijna een cartoon-vogeltje, een getekend vogeltje, met opvallende contrasten in pikzwarte kleuren, een witte streep midden over de kop, heel zacht roze op de borst, gitzwarte oogjes en pootjes en een piepklein snaveltje.

Een stevige jongen, de grote bonte specht. Nog weer groter dan de merel, gedrongen van bouw en met een dijk van een snavel. Nodig ook zo’n zwaar gereedschap, want daar hakt de specht holen mee uit in dode bomen, of bomen met zacht hout. Op de bovenste foto zie je nog niet zo goed of het man of vrouw is, beide geslachten hebben een rode ‘broek’. Op de foto’s hieronder zie je dat het een man is, herkenbaar aan de rode vlek in de nek. Op de tweede foto hieronder zie je ook net dat de specht ‘knippert’, een vlies trekt even over zijn zwart glimmende oog om het oog vochtig te houden. Toen ik de foto vorige week maakt (11 jan), was het erg koud én droog, regelmatig knipperen was nodig.

Merels zijn een slagje groter dan de mussen en mezen. Ze hippen vaak over de grond, en frutselen tussen het afgevallen blad op zoek naar beestjes. Bessen en appels vinden ze ook erg lekker. Onze taxus en vuurdoorn waren al wat langer helemaal leeg, de hulst is afgelopen vorstweek van besjes ontdaan door de merels.
Moeilijk te zeggen of het onze ‘zomermerels’ zijn, of bezoekers vanuit Scandinavië. De afgelopen jaren hadden we een heel herkenbare man-merel, met een opvallende witte plek op zijn rechtervleugel. Mister stip is of verhuisd in de zomer van 2025 of is niet meer. Hem hadden we wel jaarrond gezien.

Wél makkelijk is het onderscheid tussen man en vrouw merel.
Hij is glanzend zwart met gele (soms oranje) snavel en oogring; zij is overwegend bruin, met bruine snavel.
Nog net te vroeg voor de zang. Maar strakjes , als het weer lente is….. het hemelse lied van de merels.

Zaterdag 10 januari, al een week ligt er sneeuw en deze zaterdag is het net onder nul en er is uren lang zon. Prachtig licht en een mooie dag om vogels te gaan fotograferen.
Binnen vanuit de woonkamer. We hebben aan de zuidkant (voorkant) van het huis een groot raam, en aan de oostkant (zijkant) twee ramen in de woonkamer en ook nog een grote glazen pui in de werkkamer van Eddy. Met de 600 mm (!) telelens van Eddy op het toestel én met een statief. De camera+ lens weegt namelijk 2,6 kg. Veel te zwaar om uit de losse hand te fotograferen. Het statief is een een- pootstatief, reuze handig om de camera op te zetten.

We maakten ruim 150 foto’s en ’s avonds nog een hele kluif om de foto’s te selecteren. Niet meer dan 10 foto’s per soort, sprak ik met mezelf af. Nou ja, per soort en per geslacht, als je dat aan de buitenkant makkelijk kan zien. Zoals bij de vink, de merel en de zwartkop.
Vooral bij de zeer fotogenieke vogels zoals de pimpelmees en roodborst gingen ook op zich goede foto’s de digitale prullenbak in. Niet alles bewaren.

Als eerst de vink. Op de foto’s zie je het mannetje. De vinkenman is heel opvallend met de roze borst en wangen, grijze kop en halsband en zwarte vleugels met beetje wit. Helemaal als je de vogel in de zon op de sneeuw ziet zitten. De kleur spat er van af.
Vinken foerageren vaak in groepen en houden er van op de grond rond te scharrelen. Onder onze zadensilo’s, waar de mussen en mezen op af komen, scharrelen altijd verschillende vinken rond om de afgevallen zaadjes van de grond te pikken. En nu: om ze uit de sneeuw te pikken. Aan de stevige driehoekige snavel zie je dat de vink echt een zaadeter is: met dit stevige gereedschap kan hij ook had zaden, als graankorrels stukpikken. Vinken zijn ook dol op allerlei knoppen van bomen en platen.