Categorie: Binnen

De wintertijd is ingegaan.
Het is vroeg(er) donker.

De dagen worden korter,
en het waait en stuimt.

Kortedag bloeiers vinden het prima.
Als ze maar binnen staan.

Hier een van onze graslelies. Deze chlorophytum kreeg ik als stek van Hilde. Met de oorspronkelijke stek op de kast, de ‘kinderen’ halverwege de kast. En nu de ‘kleinkinderen’ net boven de grond. Een fraaie bloem in al haar eenvoud. Naast deze soort hebben we ook een bonte vorm met iets smallere bladeren en een egaal groene. Van de meeste hoge kasten bij ons thuis, en van de schoorsteenmantel, bungelen de kindplantjes van chlorophytums omlaag. Chlorophytums komen van oorsprong uit Zuidelijk Afrika.

Twee weken terug liepen we langs een paadje in de buurt waar veel bramen zaten, toen nog deels rood. Vanmorgen eerst in eigen tuin naar bramen gekeken, maar die waren eigenlijk al overwegend ingedroogd/ deels overrijp. Te lang gewacht….

Na de lunch even langs het paadje wandelen … ook hier veel bramen verdroogd. En dit waren echte prikbramen, niet zoals de doornloze zoals bij ons in de achtertuin. Veel bramen zaten te hoog om zonder ladder bij te kunnen. En op de plek waar best wel wat zat, liep een hond in een tuin achter de heg steeds nerveus blaffend rond. Niet fijn. Uiteindelijk maar een klein bodempje in mijn bakje geplukt. Even verder gewandeld. Ik wist nog wel een hazelaar in de buurt. Nootjes verzameld, en een eindje verderop bij een voetbalveldje stond nog een forse hazelaar. Zo kwam ik toch nog met een aardige oogst thuis: hazelnoten.

Zo weinig bramen, gram of 100, dat het niet de moeite waard was om in te vriezen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om een aantal zakjes eerder ingevroren fruit (rode bessen, zwarte bessen en wijnbessen) uit de diepvries te halen en samen met de bramen tot halfzoete jam te maken. De potjes zijn zo goed als afgekoeld. Lekker.

Het eekhoornvoederhuisje hangt vanaf ons terras gezien aan de achterkant van de hazelaar. WE zien de eekhoorns die nootjes komen halen dus niet direct. Vaak horen we ze wel: nadat er een walnoot uit het huisje is gehaald horen we vaak ‘knaag, knaag, knaag, krak!’, dan is de walnoot open. En even later vallen de lege helften van de noot naar beneden. We wilden wel eens zien hoeveel eekhoorns er kwamen, omdat de pinda’s in zo’n hoog tempo verdwijnen; naast de twee walnoten per dag. Dus zo kwam het dat Eddy een wildcamera bestelde. Die hangt nu in de hazelaar achter in de tuin. Met een bewegingsmelder om foto’s te maken, en een SD-kaartje erin om de foto’s op te slaan.

Dit is de camera, met als stand-in de Franse eekhoorn , meegebracht uit de winkel bij de tuinen van Les Valoires.

In een plantenbak in de serre had zich onverhoopt een brandnetel uitgezaaid. Die groeit nu dus binnen. Een mooie gelegenheid om de bloemetjes eens van dichtbij te bekijken. Piepkleine witte sterretjes. Minder dan een millimeter groot. De moeite waard om eens van dichtbij te bekijken. Niet te dichtbij, je ziet de scherpe stekeltjes, de brandharen/ netelcellen van de plant op bladnerf, plaatstengel, maar ook enkele op de stengeltjes van de bloeiwijzen.

Een andere naam voor de Clivia, een plantengeslacht uit de familie van de Narcisachtigen, is de Sint-Jozefplant. De planten komen oorspronkelijk uit Zuid Afrika, en worden veel gekweekt, met bloemkleuren van licht geel, oranje tot diep rood. De planten houden van schaduw en kunnen onder andere vermeerderd worden door een bladstek van het topeinde van een blad. Dat lees ik net op wikipedia. Maar eens bij de buurvrouw gaan vragen of ik een stek mag nemen. Deze foto’s zijn van de clivia bij haar in het halletje.

Het geslacht is door botanicus John Lindley (rechts) vernoemd naar de hertogin van Northumberland, Charlotte Florentine Clive. Zij was o.a. gouvernante van Queen Victoria.

Veel van onze kamerplanten zijn groen het hele jaar door. Er zijn er een paar die bloeien. Een klein rondje op 30 maart door de eetkamer en mijn werkkamer, levert dit eerste kwartet.
OK, het sinaasappelboompje heeft nu geen bloemen, wel vruchtjes.

Het is niet alleen zomertijd geworden dit weekend, ook weer tijd om alle overwinterde geraniums weer naar beneden te halen. Een paar maanden boven op de koele logeerkamer, nu deels in serre, deels in mijn werkkamer. Nog even niet helemaal naar buiten. Tijd om zoetjes aan te gaan snoeien. De eerste paar al gedaan. En dan heb je zomaar weer wat stekjes: die staan in een glaasje water op het aanrecht in de bijkeuken.