Categorie: Letters

Gardening – 1900-2000. 100 foto;s, 1 per jaar. Het is een Engels book, de meeste foto’s komen dan ook uit het Verenigd Koninkrijk. Grotendeels zwart wit, de laatste paar in kleur.

Bij elke foto een korte toelichting en een kadertje met extra tuingerelateerde feiten : de aanleg van een belangrijke tuin, het verschijnen van een bekend tuinboek, het bouwen van een kas of ‘een royal visit’.

Een boek uit 1945, geschreven in de hongerwinter, door P. Verhagen. Het boek is 80 jaar oud, met het typische ‘oude boeken luchtje’. Een bijzonder boek. Gedachten over de tuin-als-geheel, een serie losse bespiegelingen. Piet(er) Verhagen, architect, stedenbouwkundige, wandelaar, tuinier, was al heel lang van plan een tuinboek te schrijven. Vele jaren lang verzamelde hij informatie, keurig gerubriceerd, als basis voor zijn toekomstige boek. Nadat zijn aantekeningen onder het puin van de bombardementen van Rotterdam waren vernietigd, zat ie even in de put. Om daarna in de hongerwinter 1944-45 dit boek uit het hoofd te schrijven. Een geluk bij een ongeluk, aldus Verhagen, hij had in de loop der jaren veel; te veel informatie verzameld om tot een boek te kunnen komen. Nu het ‘uit het hoofd’ ging, kon hij zich beperken tot de essentie voor hem.

Verhagen is voorstander van eenvoud en simpelheid in de tuin, niet te vol, niet allerlei nieuwigheden en hypes, geen trappetjes, design bankjes, knalkleuren variëteiten planten. De boerentuin, met regelmaat, herkenbaarheid, combinatie van schoonheid en nut. Dat vond ie mooi. In het zesde hoofdstuk getiteld ‘de 12 apostelen’: het principe om in een tuin niet meer dan 12 sterke basisplanten te gebruiken die de de ruggengraat vormen. 12 en niet 11 of 13. Ze moeten zich kunnen handhaven, niet woekeren, het hele jaar zichtbaar zijn (dus geen bollen), gezamenlijk het hele jaar bloeien. Welke 12 het precies zijn hangt van grootte van de tuin af en hoeveelheid zon/ schaduw/ vocht.

Het Geluk van den Tuin van P. Verhagen is in 2004 opnieuw uitgegeven. Carabas, de tuin van Piet Verhagen in Rockanje, is soms te bezichtigen op afspraak.

Dit boek kreeg ik van Holly en ben ik nu aan het lezen. Een gewichtig boek, niet om even in de trein mee te nemen. Marina Schinz is in Zwitserland geboren, woonde een groot deel van haar leven in de Verenigde Staten, en nu in Italie. Ze schreef verschillende tuinboeken, maar is vooral bekend als fotografe van planten, tuinen en landschappen. In dit lijvige boek komen jeugdherinneringen en terugblikken naar voren van haar leven met planten. Op hoogglanspapier komen haar vele foto’s mooi uit. Een combinatie van een kijk- en leesboek. Nog lang niet uit, maar een mooie afleiding vol kleur, als het weer zo grijs blijft als afgelopen week.

Al ruim een jaar staat een linnen tas met een jaargang oude Gardeners’ World tijdschriften in de bijkeuken. Het is o.a. jaargang 1995! Ik heb ze jaren geleden van een tuinkennis gekregen, en ze stonden -deels ongelezen- in de kast met tuinboeken. Vorig jaar in een opruimbui, allemaal oude jaargangen tuintijdschriften weggedaan. Een paar jaargangen naar liefhebbers, een paar naar de minibieb, wat losse nummers op de leestafel in de Hortus. En de rest in de oudpapier kliko.
Voor de Engelse tijdschriften maakte ik een uitzondering. Die moest toch wel iemand willen, dacht ik. Maakt niet uit dat het oud is, de seizoenen komen elk jaar terug. Nu moeten ze er toch maar aan geloven. Ik ga gewoon in stukjes deze zomer alle nummers uitpluizen. Van voor tot achter lezen, plaatjes kijken, en zelfs de advertenties. Hieronder een paar voorbeelden. Best grappig.

Dit is het julinummer 1995. Opvallend vond ik dat er een artikel was van een deskundige die voorspellingen deed over de tuin van de toekomst. Bijna 30 jaar geleden. Het ging over klimaatverandering en de effecten op planten, over droogte, over overstromingen, over verdwijnende insecten en soorten, over de noodzaak ‘peat free ‘ compost te gebruiken. 30 jaar geleden!