Categorie: Tuin

Het grasveldje hadden we in de maand mei niet gemaaid (Maai Mei Niet). Eerst laten bloeien: de paarse bloemen van zenegroen, hele horde oranje havikskruiden, madelieven. 16 juni, na dagen met regen was het even droog. Mooi om aan het eind van de dag even te maaien.

Maai eerst even 1 baan, riep ik naar Eddy, dan kun je het verschil goed zien. Dat had ik net gelezen in een tuinboek. DE schrijver gaf aan dat het altijd zo/n voldoening g gaf om een een pad in een bloemen weide te maaien. Nou heel even dan. Voldoening. Net genoeg tijd om een foto te maken. En zoemmmmmm, toen kwam Eddy met de maaier en maaide de rest af.

Sindsdien hebben we niet meer hoeven maaien. Het is zo heet geworden dat het gras er even de brui aan geeft. DE halmen houden op met groeien als het te warm is.

Het as warm en drukkend, vrijdag 19 juni. Temperatuur boven de 30 graden, broeierig. Op grote schaal onweersbuien en her en der veel wind en/of neerslag.

Rond 11 uur ’s avonds zagen we vanuit het zuidwesten een gebied met enorm veel weerlicht aankomen.

Nog geen regen,
nog geen wind,
nog geen geluid van de donder.
Heel onwerkelijk,

Want er was wel een enorme hoeveelheid weerlichten. De bliksemschichten zelf zagen we nauwelijks, wel het oplichten van de ervoor hangende wolken. Tegen 12 uur begon het te regenen, ook wel wat gerommel. En voor de zekerheid deden we de ramen nu maar dicht. Uiteindelijk niet veel overlast, maar een kilometer of 30 naar het oosten, bij Veendam, was er heel veel schade en zijn veel bomen omgewaaid.

In woorden van Helga van Leur : Holy moly! Dit zijn Amerikaanse toestanden met dat voortdurende geflits! Heb ik in Nederland niet eerder (bewust) gezien…

Op dit moment bloeien er allerlei planten met gele bloemen in onze tuin. Maar geen bloeit er zo knalgeel als de (tweejarige) teunisbloem.Alhoewel … de vaste teunisbloem is nog ‘knallender geel’ ! Ook doordat de schutbladeren van de ongeopende bloemknoppen hier steenrood zijn, in plaats van ‘gewoon’ groen bij de tweejarige variant.

Elk jaar weer een feestje.

Oenothera fruticosa , een of andere variëteit. Denk ik.

In mei hebben we ons grasveld niet gemaaid. Voor de bloeiende bloemen, insecten. Het voorste deel hebben we begin juni gemaaid, omdat daar de droogmolen staat. Onhandig om anders de was op te hangen. En afgelopen week, toen het eindelijk eens droog as, hebben we de rest gemaaid.

Wil je eerst één baan doen, vroeg ik Eddy. Dan zie je mooi het verschil.
Inmiddels is het hele veldje gemaaid.

Begin juni is de bloeitijd van de rozen. Zoals de fraaie Ghislaine de Feligonde. De vele regen afgelopen week is niet optimaal voor het behoud van de bloemen. Als oplossing: de bloemen gaan een beetje naar beneden hangen, zodat ze een beetje in hun eigen regenschaduw zitten. En de kleuren komen prachtig uit tegen een loodgrijze hemel.
Hoge temperaturen (zoals voor eind van de week voorspeld), doen de bloei nog sneller verlopen.
Voor een paar weken genieten van de bloei en de heerlijke geur.

De open bloemen van verschillende tuingeraniums maken het makkelijk voor allerlei insecten om te komen snacken. Als een soort helicopterlandingsplaats, met zo;n grote letter H geschilderd op de plek waar de helikopter kan landen.
Hommels, honingbijen, zweefvliegen en vlinders. Allemaal pikken ze een graantje mee. Op dit moment hebben we in de grindborder aan de zijkant van het huis een zee van geranium pratense, zacht blauw paars. Sommige vrijwel effen, anderen wat meer gestreept. De afgevallen bloemblaadjes blijven (met het vochtige weer) zeker nog een week mooi gekleurd te wezen op het pad.

Over een week of twee is het over. De bloemstengels zijn dan zo lang geworden dat ze allemaal omvallen. Tenzij ze een beetje zijn ingebouwd door andere planten. Pratense betekent dat ze van oorsprong in bloemrijke weiden bloeien, daar hebben ze dan steun van omringende planten en grassen.

Een paar weken terug liep de de Hosta. Uit een worteldeel dat ik had meegenomen, lag aan de rand van een tuin ‘gratis meenemen’. Ik had gedacht dat het rodgersia was, maar blikkt 1 stengel rodgersia en verschillende bladeren hosta te zijn. Best spannend, een hosta in een slakkentuin. Het leek zo goed te gaan. De bladeren groot en leerachtig, en al rap een dikke vette bloemstengel. Bijna geen slakkenvraat. Toen ging het regenen, en kwam ik een tijdje niet meer in dat deel van de tuin.

En nu: twee forse bloemstengels.
Met een knoedel witte bloemen.
…. en geen blad.
Dat is inmiddels helemaal verdwenen.
Echt geen nerf meer te vinden, alleen de kale bloemstengels, met de kleine bladeren aan de stengel.
Sneu. NU heeft de hosta geen bladeren meer om energie te maken voor groei.

Tja, nu weet ik weer waarom ik geen hosta’s heb.
Nou ja, die ene ooit van Ina gehad, die al jaren in een pot staat, zo ver mogelijk van ander groen.

Zo blauw zijn bloemen niet vaak. Dit zijn de bloemen van de overblijvende ossentong, pentaglottius virens. Familie van de ruwbladige, en sterk behaard. De vijf bloemblaadjes zijn aan elkaar vergroeid. Pentaglottis – vijf tongen. Dan zijn de bloemblaadjes de tongen, en is de witte rand in het hart de keel.

Ik zou de bladeren beschrijven als groen met witte vlekken, maar als je goed kijkt zijn ze helemaal niet wit, wel lichter van kleur dan het omringende groen. Ze zijn kortlevend, paar jaar, maar zaaien zich enigszins uit op goede plekken. Gewoon een paar laten staan, waar je ze wilt hebben, en de rest weghalen. Verplanten gaat minder goed door de grote zwarte wortel bij volwassen planten.

Langbloeiend, letterlijk. De stengels met bloemen worden steeds langer. We hebben er wel eens een aan de voet van de beukenhaag gehad, die op ruim een meter hoog door de heg kwam piepen met de blauwe bloempjes. De uitgebloeide en ingedroogde stengels met handschoenen weghalen, de haartjes op de verdroogde stengels blijven lang prikken.