Gerania

Er zijn meer dan vijfhonderd varieteiten van de tuingeranium of ooievaarsbek. Inmiddels hebben wij er best al een aantal in de tuin, van de meeste weet ik de naam niet. Vrolijke planten is allerlei kleuren: van wit tot roze, van blauw tot paars. Sommige heel lang doorbloeiend, andere kort maar krachtig. Met hun open bloemen zijn zi een feest voor hommels, bijen en andere insecten.

Er zijn ook een stuk of tien soorten die in Nederland in de natuur voorkomen. Volgens wikipedia:

Daar hebben we er ook een flink aantal in de tuin, maar als ik het zo bekijk nog net niet allemaal….

Incarnaatklaver

Op een van de reguliere ommetjes komen we langs een met wilde bloemen ingezaaide berm. Door de bewoners van de straat. Met allerlei bordjes ‘ niet maaien’ en afgezet met lintjes zodat mensen er niet in parkeren. Inmiddels volop in bloei en hoog opgeschoten. Vandaag zagen we bijvoorbeeld de mooie dieppaarse hoge aren van veldsalie. Een paar weken geleden was alles nog laag en toen vielen de knal rode langwerpige bloemen van een soort klaver op. Niet de ‘rode klaver’ die eigenlijk meer paars tot paars rood is. Maar echt rood-rood. Dat bleek inkarnaat klaver te zijn en Eddy bestelde een zakje voor me bij happyseeds. Genoeg voor 20 vierkante meter. Ahum… zoveel vrije ruimte hebben we niet in de tuin. Wel heb ik een paar zaadjes in de smalle grasstrook direct tegen het terras aan gezaaid. Moet nog kunnen in juli. En een paar in een potje om in de gaten te houden hoe snel ze zich ontwikkelen.

De klavers in de wildebloemenberm zijn inmiddels bijna uitgebloeid, zagen we vandaag.

Groene Jungle

Heel veel kleur in de tuin, maar niet evenveel van elke kleur. Groen is overal. Rustgevend voor het oog, naast alle felle kleuren. En het verveelt (mij) geen moment. Met allerlei tinten en vormen.

De donkere vlek in het midden is de kleine vijver.
Aan de rand van de grote vijver, een late middag zonnestraal op enkele lintvormige bladeren van de gele lis. De foto is van 7 juni. Inmiddels zijn de gele lissen, nu op 13 juni, allemaal in bloei.

Zonsverduistering

Afgelopen donderdag was er een gedeeltelijke zonsverduistering, van eind van de ochtend tot begin van de middag. Maximaal 15-20% van het zonsoppervlak werd verduisterd. Bij een zonsverduistering schuift de maan (gedeeltelijk) voor de zon en schermt zo (een deel van) het licht korte tijd af.

Zie www.energieopwek.nl voor actuele productie van hernieuwbare energie in Nederland.

Bij een gedeeltelijke zonsverduistering wordt het niet merkbaar donkerder, maar de zonnepanelen merken het wel!. In de grafiek zie je een dip in de totale hoeveelheid opgewekte zonne-energie in Nederland gedurende de verduistering.

Mooi weer en mooi tijdstip zo rond lunchtijd. Vanuit de achtertuin hebben we de zonsverduistering bekeken. Met een kartonnen projectieopstelling (solar scope). hartstikke veilig omdat je niet naar de zon zelf kijkt (nooit doen!), maar naar een projectie van het zonsbeeld. OP dat moment belde zus Mieke. Hoe ze de verduistering konden bekijken thuis, ze hadden geen eclips brilletjes (en geen solar scope). Als je een vergiet hebt met ronde gaatjes kun jee een beeld van de zon op de grond projecteren.
Terwijl ik met haar aan de telefoon was, liep ik naar de keuken, haalde het vergiet, en meteen even proberen. Niet 1, maar een heleboel zonsbeeldjes, allemaal met een hapje eruit. Dat aantal is afhankelijk van de gaatjes in het vergiet (zie foto 3).

Leuk zo’n experimenten in eigen achtertuin. Je kunt ook een groot stuk karton pakken en daar in het midden een klein gaatje prikken met naald (of breinaald). Houdt die ongeveer 1 meter boven de grond en kijk naar het (ene) zonsbeeldje dat je midden in de schaduw van het karton ziet.

Vingerhoeden

De meeste vingerhoedskruid in de tuin hebben zelf bedacht waar ze willen staan; ze zaaien zich uit en op de meeste plekken laat ik ze staan. Een hele kolonie aan de westelijke kant van de voortuin. En her en der op andere plekken in de tuin 1 of 2. Ze kiezen zelf de plekken uit waar ze het mooist tot bloei komen.


Elk najaar verplant ik een paar van de grootste uitgezaaide rozetten naar de achtertuin: aan de voet van de houtwal. Daar is het in de zomer zo droog dat de zaden niet goed ontkiemen, terwijl het in de vroege zomer (vanaf nu) zo mooi is om de sierlijke planten daar te zien staan. Dit jaar afgegaan door de nog steeds bloeidende voorjaarszonnebloemen. In hele droge voorjaren is dat niet zo veel, maar nu wordt de steeds donkerder wordende hoek in de achtertuin vrolijk opgelicht door de gele bloemen. Met daarnaast roze en wit van vingerhoeden.

Tuinkleuren

‘s Morgens vroeg of tegen de tijd dat de zon ondergaat is de beste tijd om foto’s te maken van de kleuren in je tuin. Of wachten tot een wat bewolkte dag. Deze foto’s zijn van 1 juni, half acht in de avond, de zon is bij ons dan achter een aantal hoge bomen een paar tuinen verder op verdwenen.

De nieuwe-buren-van-de-buren had ik uitgenodigd om een langs te komen in de tuin (om te kijken welke van onze opgepotte plantjes ze in hun tuin zouden willen neerzetten). Oh wat mooi, riep Irene, wat veel kleuren en zo vol. Ziet er zo natuurlijk uit.

Dat heb je nog niet met een net vrij gemaakt stuk grond, waar je voor het eerst wat plantjes her en der neer zet. Veel kale grond, de plantjes soms wat strak in het gelid. Na een aantal jaren, met een keuze van sterke planten en met gebruik van planten die ook zelf hun plekje zoeken wordt alles voller en natuurlijker.

Zelf bedenk ik soms vooraf hoe ik wil dat een stukje eruit ziet, door ergens een bepaalde plant neer te zetten, daar juist wat weg te halen. Vaak verzint de natuur zelf de mooiste combinaties. Een variant op ‘een beetje van mezelf , een beetje van Maggi’, voor degenen die zich de soep reclame op TV nog voor de geest kunnen halen.

De alliums op foto 1 en 4 heb ik er zelf ingezet, ben ik tevreden over. De vele akeleien in de tuin, hebben allemaal hun eigen plek gezocht. Een teunisbloem komt tot bloei als ik de rozet daar laat staan waar de plant uitgezaaid is (meestal alleen weghalen waar ik ze niet wil). Een enkele keer een ‘tikt’ onhandig, zoals de teunis midden in het lage bodembedekkertje ‘schildersverdriet’, foto 3 linksonder. Die staat dan weer wel vlak aan het pad en op een meter van het terras: garantie voor heerlijk tuingeuren en tegen de avond het spektakel van de zich live openvouwende bloemen.

De donkerpaarse forse persicaria op foto 2 heb ik daar zelf geplant. De fijnere bruingroene wolfsmelk die een bolvormig struikje vormt op foto 4, net links van het midden vormt een prachtige achtergrond voor de alliums. De wolfsmelk heeft zich zelf daar neergezet.

Gezaaid of geplant: Akeleien

Tientallen akeleien in onze tuin, op de piek van de bloeitijd. In allerlei kleuren, de meeste met lange sporen, en een enkele dubbele of zelfs driedubbele. Het zijn kortlevende planten, maar omdat er steeds nieuwe bijkomen zitten we nooit zonder. Veel rozeachtige kleuren, een paar tweekleurig. Sommige bijna wit, een heel stel donker blauw tot donker paars.

Bijna allemaal zijn ze op de plek waar ze nu staan uit zaad gegroeid. Elk najaar loop ik met wat ratelende zaaddozen van de akelei door de tuin en zwiep naar links en recht. Naar plekken waar ik nog een centimetertje grond meen te zien tussen al het groen.

Persicaria Bistorta ‘Fitness’

Inheemse plant van vochtige gebieden en langs bosranden. Ook als stinsenplant in Groningen en Drenthe. En veel toegepast in tuinen. Dit zijn vroegbloeiende planten, eind mei en nu begin juni.

Vandaag in de zijborder
Vandaag in de voortuin
Vandaag van dichterbij

Donkergroen effen groot blad. Breidt zich flink uit (je zou het ook woekeren kunnen noemen). Mooi als je relatief snel de bodem flink wilt bedekken, maar niet als er fijngevoelige plantjes naast staan. Die worden opgeslokt.

Een plant die van oudsher allerlei medicinale toepassingen kent. Dan krijg je ook vaak mooie namen. De Nederlandse naam is adderwortel. In het Engels zijn er vele namen: snakeroot, snake-root, snakeweed, Easter-ledges, Common bistort, poor man’s cabbage, oderwort, meadow bistort, adderwort, osterick, pink pokers, English serpentary, dragonwort, Easter mangiants, Easter giants, easterman giants, pudding grass, passion dock, sweet dock, patience dock, Passions, Red Legs and Sweet Dock.

Naast het gebruiken van delen van de plant kan ik nog een gezondheidsaspect verzinnen. Ipv naar de fitness gaan kun je (bv bij mij in de tuin) een stuk van de persicaria’s uitspitten. Een flinke klus met de dikke, en als je zo doormidden snijdt knalroze, wortelknollen. Intensief werkje.

Stoffel

Da’s ook wat. Afgelopen vrijdag was het ruim 25 graden en na een fietstochtje naar Eelde om iets op te halen was ik bijna weer thuis (nog 1 bocht op) toen ik uit een ooghoek iets vreemds zag op het parkeerterrein van de Emma flat. Midden in de blokkerende zon zat een forse schildpad. Pootjes ingetrokken, koppie naar buiten, rondkijkend.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is stoffel-1.jpg

Ik stapte af en liep er naar toe en besloot het dier op een plekje met wat groen te zetten. eerst op grasveldje naast de parkeerplaats. Daarna bedacht ik me dat het wandelpad achter de plats langs (daar lopen we heel vaak langs op 1 van onze ommetjes nog beter was: buiten bereik van auto’s op de parkeerplaats, water vlakbij, variatie aan planten.
Toen ik klein was had ik zelf twee schildpadden, Schildje en Padje, heten ze, dus ik wist hoe ik ze moest oppakken. Alleen waren de vroegere schildpadjes klein, makkelijk met 1 hand op te pakken. Voor deze joekel had ik beide handen nodig. Wetend dat een schildpad venijnig kan bijten, pakte ik hem (of haar) zorgvuldig op aan de zijkanten van het schild, buiten bereik van een eventuele happende kop. Bleek niet nodig: Stoffel trok koppie nog een beetje verder in. Verrassend zwaar, zo’n twee melkpakken (2 kilo). Ik bleef nog even staan kijken, maar Stoffel nam het zekere voor het onzekere en bleek nog even helemaal binnen.

Zo zie je beter hoe groot de schildpad is

Thuis liet ik de foto’s zien. Kijk nou toch. Waarschijnlijk een schildpad die iemand thuis gehouden heeft en die te groot werd. Nadat ik op internet las dat je in gevonden schildpad nooit in de natuur moet achterlaten (en uitzetten!), ze horen hier niet, worden vaak als invasieve exoot beschouwd, en overleven vaak niet ons klimaat, ben ik nog terug gelopen. Met een emmer en een natte handdoek, volgens voorschrift. Een schildpad is zo langzaam, misschien zat ie er nog, dacht ik. Maar nee, niet meer gevonden, Stoffel was het hoge gras ingewandeld waar ik hem vlakbij had gezet, en heb ik niet meer teruggevonden.

Deze keer heb ik alleen aan de schildpad gedacht, en niet aan het effect dat deze op zijn omgeving kan hebben… Een volgende keer weet ik wat me te doen staat. Meenemen en dierenambulance bellen, zodat het beest naar een amfibieën opvang kan.

Laatste zonnestraal

In de eerste junidagen was het mooi zonnigere temperaturen tot bijna aan de 25 graden. We hebben bijna elke dag buitengeggeten, op het overdekte terras, rechts op de foto. Dit terras zit vast aan de serre (voor als het wat frisser is), die aan de noordwest kant van ons huis is gebouwd. Ook al is het zomers lang licht, het directe zonlicht verdwijnt al tegen 7 uur half acht ‘s avonds van het terras. Een aantal tuinen verderop staan -net als in onze eigen tuin – achterin grote bomen, waar de zomerzon achter verdwijnt. Links op de foto zie je dat de noordoostkant van het huis nog wat zon vangt.

Die laatste zonnestralen kan ik ook nog opvangen. Lande oostkant van de tuin, tegen de beukenhaag aan tussen ons en de buren staan nog twee stoeltjes. Terwijl de halfrond grindborder al grotendeels in de schaduw (van het huis) zit komt de zon nog tot aan de stoeltjes. Heerlijk plekje om nog even een kwartiertje te mijmeren.

Midden in beeld zie je mij, al mijmerend, gereflecteerd in de ramen van de werkkamer van Eddy. Met op de achtergrond de inmiddels prachtig groene beukenhaag, een stukje van de pergola (links) en de dakpunt van de buren die boven de heg uitsteekt.

Mijmerend in het laatste licht,
koffiekop warm van de laatste slok
de zon streelt mijn gezicht

een moment.
frozen in time