Naast de eekhoorn liet ook koolmezen zich regelmatig voor de camera zien. Maar ja, het is een eekhoornkast, he. Geen koolmeeskast. Ze hipten aan alle kanten, en pikten vast af en toe een beestje weg. De kale plekken op het huisje is hier vast het gevolg van. Hieronder enkele van de paar honderd foto’s. Elke keer dat ze de bewegingsmelder activeren worden er drie foto’s kort na elkaar gemaakt. Als de mezen met hun voorkant naar de camera staan kun je goed ‘de stropdas’ zien. Je zou zo best eens kunnen kijken hoeveel verschillende het zijn, als je naar vorm en breedte van de stropdas kijkt. Minstens twee.
Ja, je kunt als mees wel kijken, maar het deksel krijg je toch niet open. Veel te zwaar. Of …..
Asjemenou. De kier onder de deksel is groot genoeg voor deze mees om gewoon naar binnen te glippen en een pinda mee te nemen. Da’s niet de bedoeling. Eddy maakte een verhoginkje voor de plexiglazen voorkant waardoor de mees niet meer naar binnen kon.
En wat blijkt …. de mezen komen nog dagen kijken of ze nog pinda’s kunnen scoren (nee).
En verder: de eekhoorns eten helemaal niet van de pinda’s op dit moment. Al die tijd waren het de mezen. Wij dachten nog wel dat het een groep eekhoorns, ouders met evt. jongen waren.