Een geelbloeiende pelargonium is toch wel een bijzonderheid. Pelargonium gibbosum is er zo een. Afkomstig uit zeer droge gebieden in Zuid Afrika, een vreemd groeiende plant, beetje struikachtig.
Dik, bijna vetplantachtig blad en curieuze lange stengelstukken tussen twee ‘knopen’, met ter plekke van de knoop een soort verbrede knie. Bij ons staat dit exemplaar sinds kort tussen de andere pelargoniums op het overdekte terras. Gekregen van Walter, tuinbaas Hortus, en fanatiek pelargonium-verzamelaar.
Terwijl ik dit schrijf, lees ik dat de plant sterk geurt (het is nu 22:10) .
Ik ga even ruiken, ben zo terug.
…..
Inderdaad, een bijzonder geurtje, beetje kruidig. Hoogte van de plant wordt tot een halve meter, een slordige groeier. Bloem geelgroen, bloei in de herfst (soms al vanaf mei). Standplaats zon/ halfschaduw.. Bij ons in een pot, moet ‘winters naar binnen.
Als de plant ouder wordt verhouten de stengels, en worden ze breekbaar. Ondersteunen schijnt te helpen. De bladeren zijn blauwgroen en glad . Hoort tot de polyactium group. In England voor het eerst beschreven in 1712, ik vind een verwijzing dat deze pelargonium in Nederland als in 1687 is beschreven. Maar waar?
Leuk verhaaltje: Op jacht naar de Gibbosum. Link.