Zo blauw zijn bloemen niet vaak. Dit zijn de bloemen van de overblijvende ossentong, pentaglottius virens. Familie van de ruwbladige, en sterk behaard. De vijf bloemblaadjes zijn aan elkaar vergroeid. Pentaglottis – vijf tongen. Dan zijn de bloemblaadjes de tongen, en is de witte rand in het hart de keel.
Ik zou de bladeren beschrijven als groen met witte vlekken, maar als je goed kijkt zijn ze helemaal niet wit, wel lichter van kleur dan het omringende groen. Ze zijn kortlevend, paar jaar, maar zaaien zich enigszins uit op goede plekken. Gewoon een paar laten staan, waar je ze wilt hebben, en de rest weghalen. Verplanten gaat minder goed door de grote zwarte wortel bij volwassen planten.
Langbloeiend, letterlijk. De stengels met bloemen worden steeds langer. We hebben er wel eens een aan de voet van de beukenhaag gehad, die op ruim een meter hoog door de heg kwam piepen met de blauwe bloempjes. De uitgebloeide en ingedroogde stengels met handschoenen weghalen, de haartjes op de verdroogde stengels blijven lang prikken.